Geplaatst: 29 dec 2007 10:14 am
Elke keer als ik dit gedicht lees, bekijk ik het door jullie commentaar vanuit een andere ooghoek.
Momenteel zie ik er steeds meer de absolute wanhoop in, waarover in het begin Rutger het reeds had.
Raar maar toen ik het voor het eerst las, dacht ik ook: hier worden dingen omgekeerd. Vaak ziet men immers beelden van mensen (ook dieren) die in een periode van droogte mijlenver op zoek moeten naar water. Ik realiseer me nu pas dat ik in de eerste plaats aan mensen dacht op zoek naar water. In elk geval, zoals Dettie zegt: andersom.
Ik weet niet of dat een bewuste bedoeling van hem is.
Anderzijds doet het ook denken aan matrozen op zee die hoopvol uitkijken naar land, maar dat laatste is een wat simpele verklaring.
Tiba.
