Aleksander Wat (nee)

Geplaatst: 20 dec 2007 08:53 am



Als ik er naast zit moet je dat tegen mij ook zeggen, Dettie. Ik ga geen sorry zeggen, dat is te makkelijk.



Pieter

Geplaatst: 20 dec 2007 09:25 am



Ik heb even her en der gezocht naar informatie over Aleksander Wat Pieter.



Dit staat in een artikel in Trouw van 24 november 2001 geschreven door Wera de Lange



Aleksander Wat én Michnik worden allebei steeds meer Pool, zonder ook maar een zweem van hunkering naar 'joodse wortels'. Wat wordt in de gevangenis zéér katholiek, Michnik een beetje.



Noch Wat, noch Michnik ziet wat in het joodse slachtofferschap als bouwsteen voor hun denken, het levert geen blikrichting op die hen interesseert.



Hele artikel staat hier archief.trouw.nl/artikel?REC=3d2d36e01b13bbdd1a8e75c64d47a3a2



En dit in de Volkskrant van 9 november 2001 geschreven door Michaël Zeeman.

Toen Aleksander Wat zich zo uitvoerig door Czeslaw Milosz liet bevragen, was hij al ziek, reëel, klinisch gediagnosticeerd en onophoudelijk waarneembaar. Hij had in 1953 een beroerte gehad die hem de volgende veertien jaar helse pijnen bezorgde. In 1967, een jaar na afronding van die gesprekken, maakte hij een einde aan zijn leven en lijden.



zoek.volkskrant.nl/artikel?REC=85b90ad21456dec5d9fa348366d0623f



Hij is in 1940 opgepakt als politiek gevangene en terecht gekomen in de Loebjanka gevangenis in Moskou, het centrum van de geheime dienst van de sovjetunie. In 1941 vrijgelaten en naar Kazachstan overgebracht waar hij tot 1946 verbleef.



Ik denk dat Wat met dit gedicht wil aangeven dat hij nergens vaste grond onder zijn voeten krijgt. Hij is met hart en ziel bezig met literatuur maar wordt in 1919 al gearresteerd vanwege zijn denkbeelden.

Dan de Loebjanka gevangenis, (wat een hel is) dan Kazachstan en dan moet hij naar warme streken om zijn pijnen enigzins dragelijk te maken.



Er is een overvloed aan water maar (een eigen) land is er nergens te vinden.



Dettie

Geplaatst: 20 dec 2007 09:40 am



Hartelijk bedankt, Dettie

Ik zal dit alles zeer ter harte nemen en ik zal zelf ook meer op onderzoek uitgaan, jouw voortreffelijk voorbeeld volgend.



Pieter

Geplaatst: 28 dec 2007 11:17 pm



Pieter schreef:

Dettie en Tiba, hoe heb ik het nou met jullie? Als je een verklaring van een metaforisch gedicht geeft ben je er niet mee als je slechts de metafoor zelf beschrijft.

Ik ben het niet helemaal met je eens, Pieter (tenzij ik je niet goed begrijp: "ben je er niet mee" = ben je er niets mee"?, of betekent dat iets anders?).

Ik denk dat je in de eerste plaats de beschrijving zelf moet begrijpen, en dan pas kunt kijken of het soms een beeld is voor iets anders.

Daarbij kunnen gegevens over het persoonlijk leven van de dichter soms duidelijkheid geven. Aan die joodse wortels had ik niet gedacht. Ik vond het wel een mooie verklaring. Maar naar het bericht van Dettie klopt die niet.



Het is een prachtig gedicht dat me niet loslaat.

In eerste instantie zie ik vooral de flamingo

in tweede instantie.....????

De vraag moet worden beantwoord waarom hij als metaforen de flamingo en water kiest, en een flamingo die op zoek is naar land.

Ik denk dat de flamingo het reële vertrekpunt is, dat hij vertrekt van een prachtige waarneming van een flamingo en dat dit achteraf misschien beeld is voor iets. Er zitten personificaties in: de flamingo droomt (zie de titel) en spreekt als het ware: "we zijn verloren". Bedoelt hij daar ook verder iets mee? Of identificeert hij zich zozeer met de flamingo dat hij die menselijke trekjes geeft? Tja, dat laatste bedacht ik nu plots.



Tiba.

Geplaatst: 29 dec 2007 07:50 am



Hallo, Tiba, heel erg blij dat je weer meedoet

Leuk, dat je de uitdrukking "je bent er niet mee" niet begrijpt. Dat zijn die kleine verschillen tussen Vlaams en Nederlands. Het betekent gewoon:

"je bent er niet mee klaar" als..



Maar verder zie ik nog een heel merkwaardig verschil tussen jouw gevoel bij dit gedicht en het mijne. Jij identificeert je namelijk in eerste instantie

met de flamingo en gaat op het laatst denken of hij misschien wel menselijke trekjes heeft. Voor mij is de flamingo vanaf het begin een metafoor voor de mens en misschien wel voor een deel van de mensen. Want een flamingo staat voor schoonheid en onschuld en dat kun je van de mens in zijn algemeenheid niet zeggen, denk je niet?

Ik dacht dat hij de flamingo had gekozen omdat die niet kon zwemmen, maar dat heb ik opgezocht en hij kan wel degelijk zwemmen.

Helaas kunnen we het Wat niet meer vragen maar uit zijn levensgeschiedenis blijkt dat hij het eigenlijk nergens anders over kan hebben dan over de praktisch absolute wanhoop; de enige hoop die hij nog had was met dit gedicht nog een aantal mensen met hem mee te laten voelen, met hem mee te laten lijden in de hoop dat die er dan iets mee zouden kunnen doen. Of om te laten zien dat je de grootste wanhoop nog mooi onder woorden kunt brengen? Het ultieme antwoord weet ik niet, Tiba.



Mooie dag. Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 29 dec 2007 08:52 am



Bij dit gedicht moet ik steeds aan een documentaire denken over flamingo's.

Zij leven aan zoutmeren. De documentaire ging over de flamingo's toen er nauwelijks regen viel. Vanwege het hoge zoutgehalte verdampte het water razendsnel en de flamingo's holden als het ware achter het water aan. Velen haalden het niet en stierven. Zoveel land maar geen water.

Dit gedicht is precies andersom zoveel water maar geen land.



Dettie