Willem van Toorn (ja)

Geplaatst: 09 dec 2007 10:58 am



Egmond Aan Zee



Er lopen potloodlijnen onder het zand

naar een verdwijnpunt in de schemering,

waar iets verknipt wordt in de tekening

zodat, de kleine jongen aan je hand



jij meer dan eenmaal hier aanwezig bent:

aandachtig schelpen rapend op het strand,

wat kleiner op het pad aan de bosrand

en piepklein bij het dorp, diep in de prent.



Zondag, gezinnen wandelen erdoorheen.

vaders verlegen met zo veel aan tijd.

Moeders gepermanent van zekerheid.

Kinderen wel apart maar nooit alleen.



Hun enkelvoud naast jouw veelvuldigheid.



Ik zet ze vriendelijk buiten het verband

waarin jij loopt zolang de eeuwigheid

van tekens op papier behouden blijft,

nooit ouder, met het jongetje aan de hand.



Willem Van Toorn

uit 'Een kraai bij Siena'

uitg. Querido 1979

Geplaatst: 09 dec 2007 11:14 am



Wat leuk leni een gedicht over Egmond aan zee, daar woon ik vlakbij!



De bosrand is inmiddels verdwenen daar is een boulevard voor in de plaats gekomen.



Mooi zoals hij terugdenkt aan zichzelf als kleine jongen, met de echte kleine jongen aan z'n hand.



jij meer dan eenmaal hier aanwezig bent:

aandachtig schelpen rapend op het strand,

wat kleiner op het pad aan de bosrand

en piepklein bij het dorp, diep in de prent.



Dettie

Geplaatst: 09 dec 2007 11:15 am



Deze kende ik nog niet! Prachtig gedicht weer, zo beeldend en zo raak.

Het doet me meteen denken aan de vakanties van vroeger. Mijn ouders huurden altijd de hele zomervakantie, zes weken lang, een huis aan zee – vlak bij Egmond. Ik voel het warme zand weer aan mijn blote voeten en ik krijg de zilte geur van de zee in mijn neus... En in mijn oren ruist het alsof ik er een kokshoorn tegenaan houd.



Als je veel poëzie van Van Toorn hebt gelezen, herken je zijn stijl onmiddellijk. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar waarschijnlijk had ik zijn 'handschrift' wel ontcijferd als je niet had gezegd dat hij de dichter was.

Mooi Leni!



Cat

Geplaatst: 09 dec 2007 11:16 am



Mooi Leni, vooral:



"Moeders gepermanent van zekerheid".



Deze zin vergeet ik nooit meer.



Pieter

Geplaatst: 09 dec 2007 11:20 am





"Moeders gepermanent van zekerheid".





Vier woorden die een hele wereld oproepen...

Als je dat kunt als dichter, hoor je tot de groten.



Cat

Geplaatst: 09 dec 2007 02:17 pm



Ik vind het wel tof dat jullie van deze gedichten zo genieten.Het zal Willem veel plezier doen...

hier is er nog eentje:



( wel heel anders van thematiek maar het einde is weer typisch Van Toorn .).



Twee manieren om de wereld te redden.



Als de wanhoop in alles zich medeelt

is elke troost meegenomen.

De dikke mevrouw bijvoorbeeld

op de avond over ons milieu,

onder de klimtouwen in de o.l.school,

met de tas op haar vruchtbare schoot.



Zou het niet mogelijk zijn ook,

dacht u meneer de voorzitter,

zelf wind te maken, ik denk

nu aan een grote fan

die we zouden kunnne bouwen,

waarmee je al die rook

over zee weg kan waaien.

En nog een idee misschien

kan boven die fabrieken

niet steeds een vliegtuig rondvliegen

dat iets spuit, een soort grote spraybus,

van de stank zijn we dan toch verlost.



Daarop de meewarige ingenieur

die kakelend weet wat de wind kost.



Maar toch, geachte mevrouw,

god zal het u lonen, ik wou

vannacht voor éeen keer best uw kind zijn:

getroost, ingestopt, welterusten,

je boek onder je kussen,

morgen weet je er alles van.

Willem Van Toorn



uit 'Herhaalde wandeling-gedichten 1960-1975'

uitg. Querido 1977