Yannis Ritsos (ja in de vertaling van Guido Demoen)

Geplaatst: 26 feb 2006 11:34 pm



Zoveel jaren hebben ze allen honger, hebben ze

---

allen dorst, sneuvelen ze allemaal

belegerd vanuit vasteland en zee,

de hitte vrat aan hun velden

---

en het zilt drenkte hun huizen

de wind rukte hun deuren uit en

---

de schaarse paaslelies op het plein

door de gaten in hun overjas

---

komt en gaat de dood

hun tong is bitter als de pijnappel

hun honden zijn gestorven opgerold in hun schaduw

de regen geselt hun gebeente.



Bovenop hun uitkijkpost versteend

---

roken ze de mest en de nacht

starend naar de razende zee waar die de gebroken

---

mast van de maan heeft opgeslokt.



Het brood is op, de kogels zijn op,

nu laden ze hun geweren

---

alleen nog met hun hart.



Zoveel jaren belegerd vanuit vasteland en zee

hebben ze allen honger, sneuvelen ze allemaal

---

maar er is niemand dood -

bovenop hun uitkijkpost schitteren hun ogen,

een grote vlag, een groot en dieprood vuur

en iedere morgen vliegen duizend duiven

---

uit hun handen naar de vier deuren

---

van de horizon.



Yannis Ritsos, Romiosini I, 5-8

uit: Romiosini en andere gedichten,

Point, 2005,

vertaling: Guido Demoen



Tiba.

Geplaatst: 27 feb 2006 08:52 pm

maar er is niemand dood -

bovenop hun uitkijkpost schitteren hun ogen,

een grote vlag, een groot en dieprood vuur

en iedere morgen vliegen duizend duiven

---

uit hun handen naar de vier deuren

---

van de horizon.

na alle ellende....

niemand is dood, hun ogen blijven schitteren,

de vlag (de Griekse zichzelfheid) staat er.

Er gloeit een vuur.

de duiven (teken van vrede) vliegen uit hun handen naar alle hoeken van de wereld.



Erg mooi!



Dettie

Geplaatst: 27 feb 2006 10:10 pm



De sfeer van de bundel "Romiosini" doet me ook wat denken aan (de betere) passages in het boek van Louis de Bernières: "Kapitein Corelli's mandoline": ook een aanklacht tegen de oorlog, ook een belangrijke rol van de Griekse natuur. Denk maar aan de verschrikking die Carlo meegemaakt heeft en nadien ook Mantras.





Nog een fragment uit Romiosini:



Ze gingen zitten onder de olijfbomen in de namiddag

ze zeefden het grauwe licht

---

tussen hun dikke vingers

ze zetten hun kogeltas neer en overdachten

---

hoeveel smart er gekleefd zat

---

op het pad van de nacht

hoeveel verdriet in de knop van de witte malve

hoeveel dapperheid in de ogen van

---

het blootsvoetse kind dat de vlag draagt.



Romiosini, V, 1

uit: Romiosini en andere gedichten,

Yannis Ritsos. Vertaling: Guido Demoen

Point 2005

Dettie zegt:





Er gloeit een vuur.

de duiven (teken van vrede) vliegen uit hun handen naar alle hoeken van de wereld.

In 1953 schreef Ritsos de bundel "Vrede" (Irini, vanwaar de naam Irene).

Hieruit later meer.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 06 mrt 2006 04:50 pm



En Yannis Ritsos staat op de site

www.poezie-leestafel.info/yannis-ritsos



Dettie

Geplaatst: 17 aug 2006 05:50 am



Vooravondlied



De kippen pikten nog op straat. De oude

kapiteinsvrouw

zat op de drempel met haar kleinste kleinkind

geborgen tussen haar knieën.

Een jongen sleurde met een mand. De huizen

slordig naast elkaar bij avondval; hun

oude koffers,

ijzeren bedden, tafels, prenten. Een

grammofoon

kraste vermoeid uit een gesloten kamer. En lakens

ontvouwden met vierkant omhaal hun klein verhaal.

De zee was niet te horen.

Een grote, ongeziene hand verhief de stoelen

twee handbreed boven de aarde. Hoe zou de mens

kunnen leven

zonder poëzie?



Yannis Ritsos

uit ROMIOSINI en andere gedichten

vertaling Guido Demoen

POINT nr 69 2005



Dettie

Geplaatst: 27 okt 2006 08:28 am



Deze bomen voelen zich niet goed met minder hemel,

deze stenen voelen zich niet goed onder de vreemde voetstappen,

deze gezichten voelen zich alleen maar goed in de zon,

deze harten voelen zich alleen maar goed in de gerechtigheid.



Dit landschap is hard als het zwijgen,

het drukt zijn zwartgebrande stenen tegen zijn hart,

drukt naar het licht zijn verweesde olijven en zijn wijnranken,

drukt zijn tanden opeen. Er is geen water. Alleen licht.

De weg loopt verloren in het licht en de schaduw van de omheining is ijzer.

Versteend zijn de bomen, de stromen en de stemmen

in het kalkwit van de zon.

De wortel stoot op het marmer. De bestofte struiken.

De muilezel en de rots. Ze hijgen. Er is geen water.

Allen hebben dorst. Jaren reeds.

Allen kauwen een mondvol hemel bovenop hun bitterheid.

Hun ogen zijn rood van slapeloosheid,

een diepe lijn staat gegrift tussen hun wenkbrauwen

zoals een cipres tussen twee bergen bij zonsondergang.

Hun hand zit gekleefd aan hun geweer

hun geweer is het verlengstuk van hun hand

hun hand is het verlengde van hun ziel -

op hun lippen trilt hun woede

en ze dragen hun verdriet zeer diep in hun ogen

als een ster in een kuiltje vol zeezout.

Als ze hun vuisten ballen, is de zon er zeker voor de wereld

als ze glimlachen, vliegt er een kleine zwaluw

uit hun wilde baard als ze slapen, vallen er twaalf sterren

uit hun lege zakken als ze sneuvelen, trekt het leven

de helling op met vlaggen en tamboeren.



Yannis Ritsos

Romiosini & 18 kleine liederen van het bitter vaderland"

Tweetalig Grieks-Nederlands.

Vertaling: Guido De Moen

uitgeverij POINTnr. 38, 55p.





Dit gedeelte gaat vooraf aan wat Tiba plaatste beginnend met

zoveel jaren....



Dettie