Geplaatst: 25 nov 2007 07:38 am
Aas
Poëzie kan nooit over mij gaan,
noch ik over poëzie.
Ik ben alleen, het gedicht is alleen,
en de rest is van wormen.
Ik stond aan de straten waar de woorden wonen,
boeken, brieven, berichten,
en wachtte.
Ik heb altijd gewacht.
De woorden, in lichte of duistere vormen,
veranderden mij in een duister of lichter iemand.
Gedichten passeerden mij
en herkenden zichzelf als een ding.
Ik kon het zien en me zien.
Nooit komt er een einde aan deze verslaving.
Eskaders gedichten zijn op zoek naar hun dichters.
Ze dwalen zonder commando door het grote
district van de woorden
en verwachten het aas van hun volmaakte,
gesloten, gedichte, gemaakte
en onaantastbare
vorm.
Cees Nooteboom
Uit de bundel Aas
Uitgeverij De Arbeiderspers 1982
Volgens mij heeft Nooteboom compleet weergegeven hoe hij poëzie/gedichten ziet
Eskaders gedichten zijn op zoek naar hun dichters
Begrijp ik goed dat Nooteboom vorm het belangrijkste vindt in poëzie
of ziet hij poëzie als een onontkoombaar iets dat in hem leeft?
Dettie
