Cees Nooteboom (ja)

Geplaatst: 29 mrt 2008 02:58 pm

Aas



Poëzie kan nooit over mij gaan,

noch ik over poëzie.

Ik ben alleen, het gedicht is alleen,

en de rest is van wormen.

Ik stond aan de straten waar de woorden wonen,

boeken, brieven, berichten,

en wachtte.

Ik heb altijd gewacht.



De woorden, in lichte of duistere vormen,

veranderden mij in een duister of lichter iemand.

Gedichten passeerden mij

en herkenden zichzelf als een ding.

Ik kon het zien en me zien.



Nooit komt er een einde aan deze verslaving.

Eskaders gedichten zijn op zoek naar hun dichters.

Ze dwalen zonder commando door het grote

---

district van de woorden

en verwachten het aas van hun volmaakte,

gesloten, gedichte, gemaakte

en onaantastbare



vorm.



Cees Nooteboom

Uit de bundel Aas

Uitgeverij De Arbeiderspers 1982

Oh man! Wat is dit geweldig, ik word hier warm en gelukkig van.

_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 05 apr 2008 10:31 pm

Oh man! Wat is dit geweldig, ik word hier warm en gelukkig van.

Geweldige reactie van jou .



Dit vind ik o.a. zo prachtig:

Eskaders gedichten zijn op zoek naar hun dichters.

Wat een mooie gedachte, en hoe mooi verwoord!



Tiba.

Geplaatst: 06 apr 2008 11:21 am



Ik heb het nu weer, hoor, elke keer als ik dit lees.



Mijn interpretatie is als volgt:

Gedichten zijn dingen. Ze bestaan al. Ze dwalen in het rijk der woorden. Op zoek naar hun vorm, de enige vorm die ze kunnen en moeten hebben. En de dichter wacht tot dát gedicht voorbij komt dat hij die speciale geeigende vorm kan geven. Want vorm is wat taal tot poëzie maakt.



Zo zit het. Ha!



Er zijn zoveel schrijvers, dichters en kunstenaars die deze gedachte al hebben verwoord, van Michelangelo tot Baudelaire tot Renate Dorrestein. Maar Nooteboom zegt het helemaal goed hier.



groetjes,

Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 01 jun 2008 12:42 am



Passage met aanwezigen



A Niets af. Geen vorm.

Alleen wachten.

Palmen, oevers, alles gezien.

Niets gezien, alles begrepen.

Niets begrepen. Geen vorm.

Alleen wachten.



B De valkenier verlaat het bos.

Op zijn vuist de valk, een wapen.

Het paard draaft over de landweg.

Geschreeuw in de herfstlucht.

Wie ziet het? Wie hoort het?

Wie doet het?



C Tijdperk van vragen,

vergelijkingen.

Geschreven op bladen: niets.

Geschreven in de lucht: niets.

De kleur van dit blad is leeg.



D Hij heeft iets gewogen.



E Het beeld ging voorbij.



F Zoals de lelie inslaapt

in zijn hotel, de nacht voor de oorlog begint,

terwijl de portier beneden

de rekening schrijft.



Zo worden jaren tijd.



Cees Nooteboom

uit: Open als een schelp- dicht als een steen,

De Arbeiderspers, Amsterdam, 1978



Tiba



Uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst.

Cees Nooteboom kreeg voor de bundel "Open als een schelp -dicht als een steen" de Jan Campertprijs 1978



===

Geplaatst: 02 jun 2008 10:30 am



Ik word er stil van. Zo mooi.



Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 03 jun 2008 03:07 pm



Dit gedicht lijkt moeilijk maar ergens las ik in een interview met Nooteboom dat hij moeite had het leven vorm te geven. (waarin hij niet alleen staat). Coupletten A en C duiden daarop. Met couplet B heb ik meer moeite. Ziet hij zichzelf als een soort jager met wapen, de pen?



Strofes D, E en F. Het lijkt erop dat hij aan het einde van zijn leven de balans opmaakt. Hij voelt zich nog onschuldig (de lelie) maar is van plan een oorlog (pennestrijd?) te beginnen. De rekening van zijn leven zal worden geschreven, maar door wie? Dit is mij niet duidelijk.

Overigens ben ik van de rest ook niet zeker .



Pieter