Geplaatst: 06 apr 2008 11:21 am

Ik heb het nu weer, hoor, elke keer als ik dit lees.
Mijn interpretatie is als volgt:
Gedichten zijn dingen. Ze bestaan al. Ze dwalen in het rijk der woorden. Op zoek naar hun vorm, de enige vorm die ze kunnen en moeten hebben. En de dichter wacht tot dát gedicht voorbij komt dat hij die speciale geeigende vorm kan geven. Want vorm is wat taal tot poëzie maakt.
Zo zit het. Ha!
Er zijn zoveel schrijvers, dichters en kunstenaars die deze gedachte al hebben verwoord, van Michelangelo tot Baudelaire tot Renate Dorrestein. Maar Nooteboom zegt het helemaal goed hier.
groetjes,
Grada
_________________
'Do you think it's a whoozle?'