Frédéric Leroy (ja)

Geplaatst: 01 jun 2006 08:19 pm

Er staan enkele gedichten bij van een nog uit te komen bundel,

Een primeur zelfs,

wat goed.



Ik ga zeker lezen de komende dagen!



Groetjes,

Wil

Geplaatst: 01 jun 2006 08:28 pm



Fantastisch dat je deze gedichten kunt plaatsen, Dettie !



Holokauston en De ondraaglijke lichtheid spreken me op het eerste gezicht heel erg aan.



Om de gedichten grondiger te lezen, heb ik wat meer tijd nodig.

Je hoort er dus nog wel van.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 01 jun 2006 08:32 pm



Ik kreeg een heleboel gedichten aangeleverd van hem het was ongelooflijk moeilijk daar een keus uit te maken, en 4 gedichten uit zijn debuutbundel én er waren nog érg mooie gedichten bij uit de stadscyclus. Ik heb de hele tijd zitten dubben welke ik zou kiezen.



Dettie

Geplaatst: 02 jun 2006 09:25 am



De avonden



Ik ben ze gaan liefhebben:



de avonden - hoe ze zwart

op de klaver druipen en ik

ze met open deur opwacht



stoet van stinkende nonnen



hoe ik dan niets heb dan wijn en brood

en hoe ze daar genoegen mee nemen



maar nooit blijven willen, rusteloos zijn



als uit hun rokken schatten vallen

eieren die over de houten vloer

stuiteren, onder meubelen rollen

nachtelijk worden uitgebroed



god weet tot welke monsters.



De avonden. Telkens

wat vozer, wat roestiger

wat meer vooringenomen.



Frédéric Leroy

Geplaatst: 02 jun 2006 09:30 am



Wat een mooie gedichten. Veel te veel om tot me door te laten dringen.

De eerste waar mijn oog steeds naar terug ging was dit gedicht.

Wat een mooie beeldende taal.

Ik kan het niet zo goed verwoorden, maar ik voel wel zo ongeveer wat hij bedoelt. Of wat ik denk dat hij bedoelt.

de avonden - hoe ze zwart

op de klaver druipen en ik

ze met open deur opwacht

stoet van stinkende nonnen

als uit hun rokken schatten vallen

eieren die over de houten vloer

stuiteren, onder meubelen rollen

nachtelijk worden uitgebroed

god weet tot welke monsters

de confrontatie met de donkerheid van het leven,

en daar niet voor weglopen

maar op wachten met brood en wijn.



Zoiets?



Wil

Geplaatst: 02 jun 2006 09:31 am



Aanzoek



Of ze wilde trouwen



nog dezelfde dag

maar dan blootsvoets en in gebroken

leeuwentandenwit en alleen

als het regenen zou



ik lachte omdat lachen

nog net in mijn macht lag

en zij schopte met een grimas

de schoenen uit



haar lege schoenen botsten

over het vergeelde gras en het regende

zoals het nog nooit geregend had



het werd een huwelijk



haar handen droegen plechtig

een paar dode insecten ik hield

van haar en zij waarachtig veel

van de geur van natte aarde.



Frédéric Leroy

Verschenen in:

Komkommer & Kwel, n°4, 2006.



Wil