Geplaatst: 02 jun 2006 09:30 am
Wat een mooie gedichten. Veel te veel om tot me door te laten dringen.
De eerste waar mijn oog steeds naar terug ging was dit gedicht.
Wat een mooie beeldende taal.
Ik kan het niet zo goed verwoorden, maar ik voel wel zo ongeveer wat hij bedoelt. Of wat ik denk dat hij bedoelt.
de avonden - hoe ze zwart
op de klaver druipen en ik
ze met open deur opwacht
stoet van stinkende nonnen
als uit hun rokken schatten vallen
eieren die over de houten vloer
stuiteren, onder meubelen rollen
nachtelijk worden uitgebroed
god weet tot welke monsters
de confrontatie met de donkerheid van het leven,
en daar niet voor weglopen
maar op wachten met brood en wijn.
Zoiets?
Wil