Frédéric Leroy (ja)

Geplaatst: 02 jun 2006 09:33 am



En dit gedicht dan ook nog maar even,



omdat het zo bedriegelijk luchtig en makkelijk lijkt,

maar toch niet makkelijk is,



want wat bedoelt hij precies?



Wel erg mooi trouwens.



groeten,

Wil

Geplaatst: 03 jun 2006 09:31 am



Ja willeke dat heb ik ook het lijkt luchtig en makkelijk.



Over De avonden:



Ik denk dat bedoeld wordt dat 's avonds de (zware) gedachten komen opzetten

Deze gedachten zijn dan verbeeld als stoet van stinkende nonnen.

Het zijn gedachtenflarden (nooit willen blijven, rusteloos)



Uit hun rokken vallen schatten die nachtelijk worden uitgebroed.



Het piekeren, overdenken van die gedachten die misschien tot monsterlijke gedachten kunnen uitgroeien.



Maar toch vindt hij die gedachten niet erg.

de avonden ik ben ze gaan liefhebben



Alleen het laatste gedeelte moet ik nog even over nadenken

De avonden. Telkens

wat vozer, wat roestiger

wat meer vooringenomen



Dettie

Geplaatst: 03 jun 2006 09:35 am



Over aanzoek,



Volgens mij gaat het over het voor de eerste keer vrijen met iemand, buiten in het gras. (een huwelijk sluiten, de daad verrichten)



blootsvoets en in gebroken

leeuwentandenwit



leeuwentandenwit is hier dan de kleur van de huid.



Dettie

Geplaatst: 03 jun 2006 10:45 am



o.....Zo had ik het niet gezien,

en zij schopte met een grimas

de schoenen uit



haar lege schoenen botsten

over het vergeelde gras en het regende

zoals het nog nooit geregend had



het werd een huwelijk

Zou heel goed kunnen.

Ik had het veel letterlijker begrepen.





Groetjes,

Wil

Geplaatst: 19 jun 2006 11:16 am



Het ontwaken



dinsdag



Hoe bij het ontwaken je lichaam in daagse eenvoud

een publieke plaats is, een zonbeschenen marktplein

dat werelden draagt, zich overweldigend uitvouwt

en koopwaar uitstalt, hoe ik dan stiekem verdwijn



in ochtendrumoer, aan meloenen ruik en een druif

meepik, volwaardig het spel van vraag en aanbod

meespeel, slinks met vervalste prijskaartjes schuif,

persoonlijk en vrij van gewetensbezwaren de strot



oversnijd van de meest enthousiaste mededingers,

hoe ik vermoedens uitstuur als een doodseskader

van schaduwen, Assassijnen met lange vingers,

een gapende oogwonde en een mond vol ijswater,



hoe de hebzucht langs je heen glijdt als een stiletto,

hoe de kruimels resten, hoe de duiven landen: zo.



Frédéric Leroy

uit: Gedichten

De Contrabas

BnM Uitgevers Nijmegen 2006

Geplaatst: 19 jun 2006 11:19 am



hoe ik dan stiekem verdwijn



in ochtendrumoer, aan meloenen ruik en een druif

meepik, volwaardig het spel van vraag en aanbod

meespeel,



Mooiere beschrijving van vrijen is er haast niet.



Dettie