Frédéric Leroy (ja)

Geplaatst: 22 jun 2006 12:55 pm

slinks met vervalste prijskaartjes schuif,

persoonlijk en vrij van gewetensbezwaren de strot



oversnijd van de meest enthousiaste mededingers,

hoe ik vermoedens uitstuur als een doodseskader

van schaduwen, Assassijnen met lange vingers,

een gapende oogwonde en een mond vol ijswater,

Eigenlijk begrijp ik hier heel weinig van...

Gaat het hier nog altijd over het beeld van een marktplein, waarmee de vrouw vergeleken wordt? Zijn het mededingers in de liefde?



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 22 jun 2006 08:33 pm



Ik vind het ook een moeilijk gedicht Tiba.



ik dacht door dat hij in het begin zegt

Hoe bij het ontwaken je lichaam in daagse eenvoud

een publieke plaats is

hij haar lijf bedoelt in het gedicht.



En ook omdat hij het gedicht ontwaken heeft genoemd.

dacht ik dat hij het over hun samen in bed heeft.

haar lichaam vouwt zich open



Maar ik zit dan ook met dat stukje wat jij aanhaalt,

daar kom ik ook niet uit.



Ik heb het al vaak overgelezen maar weet dat laatste stuk nog steeds niet te plaatsen, te verklaren. Ik denk wel dat wat jij zegt zo is, dat die vrouw met een marktplein vergeleken wordt.

Maar hij eindigt weer met zo



Groetjes



Dettie

Geplaatst: 24 jun 2006 09:56 am



Ik heb het nog eens gelezen en volgens mij lopen ze over een marktplein.

Hij vindt haar prachtig en de mensen/mannen die daar lopen vinden haar ook prachtig. Hij 'vertelt' hoe hij in gedachte iedere mededinger zal behandelen.

Maar hij heeft niets te vrezen.



Zij... laat alle hebzucht langs zich heenglijden als een stiletto.



Dettie

Geplaatst: 24 jun 2006 08:11 pm

Ik heb het nog eens gelezen en volgens mij lopen ze over een marktplein.

Mijn eerste idee was ook in die richting, maar ik dacht dat de ikpersoon op het marktplein liep:

hoe ik dan stiekem verdween in het ochtendrumoer



"dan" = na het vrijen?



Hij verdwijnt stiekem. Dan is zijn geliefde er toch niet bij?

Hoe dat te verbinden met het einde?

ik heb het gedicht ook al een aantal keren gelezen, zal ik nog doen om de samenhang te vinden, want ik ben er niet uit....



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 15 jul 2006 03:30 pm



Ondraaglijke lichtheid



In het raam een meisje, jong nog en vrijwillig

machteloos, overtollige zwaarte heeft ze

vrolijk naast zich neergelegd: want zij is licht

en vluchtig, in essentie een uitgehold raadsel

dat moeiteloos de kunst verstaat van het verdwijnen

in de alledaagsheid: zij is de fluisterstem,

de vogelvlucht, het trillen van het spinnenweb,

het licht dat uitdooft op de bodem van de put.



Zij is,



in het raam een meisje, een schatje en ze werkt

je danig op de zenuwen – je hebt een borrel nodig,

denk je, maar bij elke slok wordt je lichaam

weer wat zwaarder, een gapend gravitatieveld.



Frédéric Leroy

Zal verschijnen in:

Gierik&NVT, 2006.



Tiba

Geplaatst: 15 jul 2006 03:35 pm



Ik heb dit gedicht even van de site naar hier gecopiëerd.



Een alledaags beeld: een meisje voor het raam. Wat een mooie beschrijving:

"zij is licht en vluchtig, een uitgehold raadsel"

De dichter is er danig van de kook van en beschrijft dit heel humoristisch:

een schatje en ze werkt

je danig op de zenuwen – je hebt een borrel nodig,

Grappig!





Groetjes Tiba.