* Rutger Kopland (ja uitgegeven bij Van Oorschot)

Geplaatst: 13 okt 2004 08:21 am



Eva, zandsteen, twaalfde eeuw



Voor de steenhouwer was zij de eerste vrouw

op aarde - alsof je iets ziet van zijn deemoed

in de vrouw die hij schiep, zo trots is ze



haar ogen kijken langs ons weg, terug naar

wat achter haar ligt, al een mensheid ver



ze lijkt te denken aan hoe het begon, hoe ze

met Adam het paradijs verliet en ze samen

de eerste mensen moesten zijn



haar huid, haar mond waren nog glad en zacht

ze was geschapen om te worden bemind

en om kinderen te koesteren



maar de zon, de regen, de wind waarin ze leefde

hebben haar verweerd en de materie blootgelegd

waarin ze werd gemaakt - de steen



de steen die er al was, een eeuwigheid

voordat ze zelf bestond



het geeft haar gezicht iets zeer nadenkends

een niet tepeilen afstand





Rutger Kopland

uit: Wat water achterliet,

van Oorschot 2004



Tiba.

Geplaatst: 13 okt 2004 08:22 am



bedoelt Kopland nu dat Eva een keiharde vrouw was, dat haar innerlijk van steen was?



Dettie

Geplaatst: 13 okt 2004 05:49 pm



Hoi Dettie, dat Eva een keiharde vrouw was, dat zie ik er helemaal niet in. Ze is verweerd omdat ze van steen is gemaakt.

De steenhouwer die haar schiep deed dit met veel bewondering voor de vrouw die ze is, zo interpreteer ik het woordje deemoed.

Hij kijkt naar haar op en dat weerspiegelt zich in haar beeld, vandaar het woord trots. Maar tevens is het beeld na jaren totaal verweerd. Dit is bekeken vanuit het standpunt van de steenhouwer.

Het feit dat de steen ouder is dan Eva zelf maakt haar in de ogen van de dichter nadenkend.



Zo zie ik het momenteel en denk dan aan de Italiaanse uitspraak: si non é vero, bene trovato (sorry voor eventuele fouten).



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 14 okt 2004 08:29 pm



Een uurtje geleden eindigde de bijeenkomst in Athena's boekhandel waar de nieuwe bundel van Rutger (Rudy) Kopland werd gepresenteerd. Een bundel waar veelbelovende gedichten in staan en door hem prachtig werden voorgedragen. De interviewer liet Kopland mijns inziens te lang aan het woord over zijn ene ambacht; de psychiater, en te kort over het andere waar ik voor kwam: de dichter. Desalniettemin vertelde Kopland interessant over het tot stand komen van zijn bundel en wat hem had geïnspireerd: de materie en de geest. Hij sprak over een bungelend fototoestel en over het kerkorgel, over zijn overleden moeder en over de psychiatrie van tegenwoordig. Kortom: een interessante avond!



Wouter

Geplaatst: 16 okt 2004 03:28 pm



Heb je de bundel gekocht Wouter?



Bedankt voor je verslag.



Dettie

Geplaatst: 17 okt 2004 12:26 pm



ja tiba ik was te snel vorige keer.



Ik had het gedicht niet goed genoeg gelezen merk ik nu.

De beeldhouwer heeft haar zeker met eerbied gemaakt.



Ik zie nu meer iets dat Kopland bedoelt dat Eva gelouterd was door het leven.

Het geeft haar gezicht iets zeer nadenkends

een niet te peilen afstand.



Spijt?



Dettie