Geplaatst: 03 mrt 2005 11:03 am
Rutger Kopland schreef dit ontroerende gedicht naar aanleiding van de dood van Herman de Coninck met wie hij bevriend was.
Kaart van een Grieks eiland
Herman, ik had je een kaart willen schrijven,
zo'n lullige ansicht, voorzien van een grap
over, nouja, je weet wel waarover
maar ik hoorde dat je al dood was
voor ik een grap had gevonden.
Ik leef nog, ons gesprek is niet af, maar
ik leef deze laatste dagen gebogen, over woorden
die ik doorstreep, weer opschrijf.
Waar hadden we het over, waar
waren we gebleven, zonder de dood te verwachten
schrijf je geen poëzie, daar waren we
het hartroerend over eens,
poëzie was geluk, het geluk om een paar woorden
te vinden die even bij elkaar wilden horen
voor de dood ons kwam halen,
een grap, een zorgvuldig verzwegen grap
om de dood, deze doorstrepen en weer opschrijven
zo was poëzie.
Ik zal je nooit meer zien.
Ik leef deze laatste dagen gebogen, voor dat alles
voor dat verlegen lichaam, dat weemoedige hoofd
waarmee je sprak, voor dat alles
levend wordt begraven.
Ik bedoel, ik leefde gebogen over die kaart,
je weet wel, zo'n veel te blauwe zee
zo'n veel te blauwe hemel, happy days in Greece.
Rutger Kopland
uit: Tot het ons loslaat,
G.A. van Oorschot, Amsterdam 1997
Tiba.
