Johanna Kruit (ja)

Geplaatst: 31 jul 2007 02:34 pm



Zusje



Verdween mijn zusje onverwacht.

En niemand die haar lopen zag.



De zon sloop weg, de dag werd oud.

De maan kwam op, de nacht was koud.



We zochten haar aan strand en zee.

Misschien nam Westenwind haar mee.



We riepen hard en zongen zacht.

We zochten sporen in de nacht.



Maar alles gaat zoals het moet.

En zij bleef weg, voorgoed, voorgoed.



Nu zingt de wind een droevig lied.

Vergeet mij niet , vergeet mij niet.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel : Wie weet nog waar we zijn ?

Uitgeverij Leopold



Ons toegezonden door Johanna Kruit

Geplaatst: 02 aug 2007 09:09 pm



Een gedicht dat me aan sprookjes doet denken...



Tiba.

Geplaatst: 15 aug 2007 09:48 am



Dit gedicht klinkt liefelijk en tegelijk bijzonder hard. Dit gedicht zou wellicht 10 jaar geleden een bijzondere betekenis gekregen hebben bij de duizenden rouwenden van de witte mars.



Jan S

Geplaatst: 15 aug 2007 09:53 am



Inderdaad, als je het als een reëel gegeven beschouwt dan is dat natuurlijk hard.

Ik las het meer aan als een gefantaseerd verhaal/sprookje (doet me een beetje aan de rattenvanger van Hamelen denken) of als een liedje.



Fijn dat je terug bent, Jan .



Tiba.

Geplaatst: 15 aug 2007 03:22 pm



Meen je dat nou Tiba? Als een sprookje?

Wat kunnen mensen gedichten toch verschillend 'zien' he.

Ik vond het heel aangrijpend en zag het als haar zusje die waarschijnlijk verdronken in de zee.



Dettie

die het ook fijn vindt dat Jan terug is.



P.S.

(Johanna Kruit is opgegroeid aan zee en woont nog aan zee.)



--

eplaatst: 15 aug 2007 05:03 pm



Bedoel je nu dat Johanna Kruit écht een zusje heeft dat waarschijnlijk verdronken is?



Tiba.