Geplaatst: 15 sep 2007 11:09 pm
Voor mij een van de mooiste gedichten die ik de laatste tijd las.
Wil schrijft:
Al voel ik meer dan ik kan verwoorden wat ze bedoelt.
Ja, hetzelfde ervaar ik bij het lezen van dit gedicht.
Op mij komt het over of alsof er alles wat de dichter beleefd heeft op de zee wordt gereflecteerd.
In de eerste strofe is de zee een ontoegankelijk iets geworden.
Misschien slaat het op het overleden zusje?
In de tweede strofe wordt de zee niet meer vernoemd: de dichter probeert ergens een evenwicht te zoeken, maar slaagt er niet in.
In de derde strofe gaat ze weg van de zee (stemmen: van mensen die lokten, of die haar die raad gaven?)
in de vierde strofe wil ze terugkeren naar de zee: ze schrijft zich naar haar toe, spreekt de zee aan en vraagt haar om haar gedachten te overstemmen.
Gaat het om troost? Zoiets...
Ik denk, op gevaar af van me weer te vergalopperen zoals in een voorgaand gedicht, dat het vooral gaat om rust, vrede te vinden.
Ze vraagt dat de zee die eindelijk zou brengen, iets wat ze nooit heeft kunnen vinden. Dan pas worden de steeds weerkerende gedachten in haar hoofd niet meer gehoord en kan ze zwijgen (= moet ze niet meer schrijven?).
Dat haal ik er momenteel uit.
Tiba.
