Johanna Kruit (ja)

Geplaatst: 25 jan 2007 09:23 am



Vandaag is het Nationale Gedichtendag en ik wens u allemaal een heerlijke dag toe met veel poezie..........

Hierbij al vast een gedicht om in de stemming te komen .

Vanuit Zeeland, groetend en wuivend, Johanna Kruit



Eens



Eens was ik op weg naar een feest



in het gemompel van de stad

wisselde ik geluiden op het plein



tegen de horizon trok ik lijnen

van het schip waarmee ik ging



hoe handig was ik met de leegte

ik was op weg naar een feest



ik herinner me de dag dat ik alles zeker wist

toen ik nog flirtte met de tijd



maar ik verzamelde je als zonlicht in een kamer

en wat ik vergat bracht je mee met de wind



eens heb ik zonder jou gekund.



Johanna Kruit

Geplaatst: 25 jan 2007 10:51 pm



Fantastisch toch hoe Leestafel weer zo'n mooi gedicht van Johanna Kruit toegestuurd krijgt!

Ik moet dit gedicht nog vaker lezen, want begrijp momenteel het einde niet zo goed:

maar ik verzamelde je als zonlicht in een kamer

en wat ik vergat bracht je mee met de wind



eens heb ik zonder jou gekund.

Zie jij het, Dettie?



Tiba.

Geplaatst: 29 jan 2007 05:22 am



Het einde is inderdaad voor mij ook niet al te duidelijk. "moet ook niet" zeggen velen dan.



Het zonlicht zou kunnen refereren naar de liefde van anderen, en de wind verwijst misschien naar wat ik synchroniciteit noem. (wat ik moet tegenkomen, zal ik ook tegenkomen...maar ik zie het niet altijd)



groetjes ,



Jan S

Geplaatst: 30 jan 2007 08:52 am



ik herinner me de dag dat ik alles zeker wist

toen ik nog flirtte met de tijd



maar ik verzamelde je als zonlicht in een kamer

en wat ik vergat bracht je mee met de wind



eens heb ik zonder jou gekund.



Volgens mij wijst ze erop dat er een tijd was dat ze zonder haar geliefde leefde.

Ze was jong en als zoveel jonge mensen had ze nog tijd genoeg, flirtte met de tijd en 'de wijsheid in pacht'. dat ik alles zeker wist zoals zoveel jongeren kunnen zeggen..



Maar toen ze haar geliefde had leren kennen verzamelde ze hem als zonlicht in een kamer. Ze genoot van hem werd blij van hem, vrolijk, licht, ze koesterde het. En wat zij vergat vulde hij aan.



Eens heeft ze zonder hem gekund (wat ze zich nu niet meer voor kan stellen)



Dettie

Geplaatst: 30 jan 2007 09:01 am



Van het zonlicht, het koesteren in de zon met àl zijn charmes, begrijp ik . "wat ik vergat ..." vind ik iets moeilijker.



Leuk, jouw uitleg Dettie



groetjes,



Jan S

Geplaatst: 01 feb 2007 07:30 am



Winterdag



Rijp op het gras. De sloot gesteven, kraakt.

Herinnering beslaat soms meer tijd dan er was.



Februari, ik ben tien. Pas als ik groot ben oud.

Vertrouwd de polders zover ik ze kan zien.



Al wat ik voel staat om me heen.

Ik kijk en trek de lijnen daar omheen

van wat ooit tekening zal zijn:



winter, velden, hier de sloot.

Dat kind ben ik. Wat was ik klein

en nu ik er naar omzie groot.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel " Omtrent het Getij "

Uitg. Thomas Rap - Amsterdam



Ons toegezonden door Johanna Kruit



Dettie