Geplaatst: 08 nov 2006 06:58 pm
Ik vind het prachtig.
Ik vraag me steeds af hoe ze het doet: met heel eenvoudige woorden een hele sfeer creëren, daarbij de lezer eerst nog op het verkeerde been zetten (in het begin dacht ik dat het over een persoon ging), en dan dit:
Ik dek de tafel, hier de wijn. Denk niet
dat ik vergat hoe 't hoort: melancholie
kom naast me zitten, praat, laat je verstaan.
Nou moe, zo simpel en zo "to the point"...daarvoor moet je kunnen schrijven/dichten volgens mij.
Die drie versregels zijn uitermate geslaagd, zowel bij een eerste aanvoelen (ik word er helemaal lyrisch van!) als bij een grondiger bekijken:
wat is daar nu zo prachtig aan, vraag ik me af; ik probeer even onder woorden te brengen:
1. ik dek de tafel, hier de wijn:
- zó eenvoudig is dit gezegd, maar tegelijk hebben we hier de basisbehoeften: een gedekte tefel= gezelligheid, eten;
wijn: gezelligheid en ook passend bij diegene die men verwacht, wie dat is, verneemt men pas in de volgende versregel.
Is ook heel direct: ik hou daar wel van,de dichter zegt onverbloemd wat ze doet, tegelijk roept ze ook een sfeer op.
Ze spreekt de verwachte (alsof hij een genodigde is) rechtstreeks aan: "hier de wijn". "Aanspreking" dus, ook al gebruikt in klassieke poëzie.
2. Denk niet
dat ik vergat hoe 't hoort: melancholie
kom naast me zitten, praat, laat je verstaan.
Nu verneem je ook waarover het gaat, niet een persoon, maar over "melancholie".
Opnieuw directe aanspreking, opnieuw zeer eenvoudige woorden die over basiselementen gaan: zitten, praten, zich laten verstaan (mooi gezegd). Mooi enjambement ook (zoals in de vorige strofe).
Melancholie wordt als een vriend begroet. Prachtig toch!
Groetjes Tiba.
