Johanna Kruit (ja)

Geplaatst: 31 jul 2006 04:24 pm



Heel mooi gedicht is dit!

Ik neem er dit uit:

Wij sparen gedachten



en spannen steeds samen. Het noemen

van namen als vogel of wind overbodig

voor wie zal beamen dat alles wat nodig

is staat waar het hoort

.





Komend in je eigen landschap, je "eigen territorium", is het noemen van namen overbodig: het was er altijd en ook nu is het er weer...

zo begrijp ik het toch, met daarbij de bedenking: hopelijk blijft dit landschap nog lang...



wij sparen gedachten

heel mooi beeld,

moet er toch nog even over nadenken...



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 01 aug 2006 08:19 am



sparen van gedachten als link naar geheugen, maar dan niet gewoon feitelijk geheugen maar "emotioneel geheugen" : zo begrijp ik het nu even



Jan S

Geplaatst: 05 okt 2006 09:49 am



Dieren



Er waren dieren die konden spreken.

Ze hadden een eigen naam.

Soms stonden ze achter het raam

te roepen. Maar als je dan keek en



wat vroeg, gleden ze weer in het duister

alsof ze het antwoord niet wisten.

Dan zag je alleen avond of mist en

dacht: als ik nu heel goed luister



komen ze wel. Pas als je sliep

schoven ze zachtjes naar binnen.

Maar wat kon je nu nog beginnen

met een dier dat door dromen liep?



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel: " Kun je zien wat je voelt ? "

Uitgeverij Holland - Haarlem - 1991



Dit gedicht kregen we opgestuurd door Johanna Kruit



Dettie

Geplaatst: 06 okt 2006 09:02 pm



Er waren dieren die konden spreken.

Ze hadden een eigen naam.

Soms stonden ze achter het raam

te roepen.



Dieren die spreken waren dus een werkelijkheid, ze hadden zelfs een eigen naam, ze riepen zelfs...

Wanneer was dat? Ooit? In een ver verleden??? Het gehele gedicht is in de verleden tijd.

Ik zie het als een droom, van lang geleden wellicht, waarvan je af en toe nog iets kunt oproepen:



als ik nu heel goed luister



komen ze wel



Uiteindelijk besef je in het heden (of op het moment van het schrijven van dit gedicht) dat je met die dromen van vroeger niet veel kunt aanvangen...:



Pas als je sliep

schoven ze zachtjes naar binnen.

Maar wat kon je nu nog beginnen

met een dier dat door dromen liep?



Toch blijven dichters steeds dromen, gelukkig maar! Af en toe komen ze ook met hun voeten op de grond... dat haal ik er momenteel uit.



Heeeel mooi gedicht!



Tiba.

Geplaatst: 07 okt 2006 07:54 am



Grappig altijd wat mensen in een gedicht zien.



Ik zie een kind in bed liggen die allerlei schaduwen ziet en daar dieren in herkent, ze zelfs een naam geeft. Door de beweeglijkheid van de schaduw verdwenen ze ook weer.



Pas als ze sliep kwamen de dieren in haar dromen,

maar daar had je niets meer aan.



dat laatste

Maar wat kon je nu nog beginnen

met een dier dat door dromen liep?



vind ik ook een beetje de verontwaardiging van een kind weergeven.



Dettie

Geplaatst: 07 okt 2006 09:27 am

Grappig altijd wat mensen in een gedicht zien.



Ik zie een kind in bed liggen die allerlei schaduwen ziet en daar dieren in herkent, ze zelfs een naam geeft. Door de beweeglijkheid van de schaduw verdwenen ze ook weer.

O ja, dit zou heel goed kunnen! Is een veel eenvoudiger uitleg: een kind dat in bed ligt. Ik ben een beetje aan het fantaseren geweest :roll: .

Zo'n gedicht doet me ook dromen :oops: .



Tiba.