Johanna Kruit (ja)

Geplaatst: 12 apr 2006 05:57 pm



Heel leuk gedicht is dit!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 30 apr 2006 07:34 pm



Vuurtoren Westkapelle



Ik sta heel hoog. Het lage eiland ligt

beneden, met achter me de zee.

Huizen zijn speelgoed, maar een meeuw

wordt groter vlak bij mijn gezicht.



Ik zie steeds meer. Herken dezelfde dingen

die nu heel anders zijn. De wegen smal

lopen naar nergens. Herinneringen

bestaan alleen voor anderen

wanneer ik val.



Johanna Kruit

uit "Omtrent het Getij"

Uitg. Thomas Rap - Amsterdam - 1984



Voor meer informatie: www.johannakruit.nl

Klik bij de kinderboeken eens op de titel "Zomer in Zoutelande" om een filmpje te bekijken over dit boek



Dettie

Geplaatst: 30 apr 2006 08:13 pm

Herinneringen

bestaan alleen voor anderen

wanneer ik val.

Mooi!!!

De herinneringen duiken steeds weer op...



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 17 jun 2006 04:20 pm



Mijn vader had een stoel in zijn kantoor

waar hij het langst in woonde. Als hij schreef

mocht ik, wanneer ik met hem zweeg

tegen zijn benen zitten. Het kwam voor



dat wij vergaten waar wij waren.

Dan las ik over Remy of oom Tom.

Ik weet nog dat het leek alsof hij zong.

Ook streelde hij een keer mijn haren.



Later heb ik gehuild om wat niet kon.

Ik wilde dat we daar nog waren

en dat geen einde ooit begon.



Johanna Kruit - gedicht uit de bundel "Omtrent het Getij "

Uitg. Thomas Rap - Amsterdam 1985



Dit gedicht stuurde Johanna Kruit ons ter gelegenheid van vaderdag 18 juni 2006



Dettie

Geplaatst: 18 jun 2006 10:52 am



Prachtig gedicht. Wat een leuk gebaar om dat naar de leestafel te sturen. Kunnen alle vaders ervan genieten.



Lizzy

Geplaatst: 20 jun 2006 09:49 pm



Een woord



Ik zoek een woord voor een gedicht.

Een woord dat nog te slapen ligt.

Naast alle woorden die ik ken.

En die ik weer vergeten ben.



Ik weet niet goed waar ik moet zoeken.

Toch hoor ik het heel zachtjes roepen.

Ik ken een woord maar het is weg.

Waar heb ik het toch neergelegd?



Het achtervolgt me waar ik ga.

Maar nu ik heel stil voor je sta.

Weet ik opeens weer hoe het klinkt.

Het is jouw naam die in mij zingt.



Johanna Kruit

(Omdat Johanna Kruit gelukkig een leestafelvriendelijke auteur is, heb ik dit gedicht via raad de dichter hier neergezet: www.plint.nl )



Groetjes, Irene