Luuk Gruwez (nee)

Geplaatst: 21 jul 2004 03:51 pm



DE MONNIKEN VAN SÉNANQUE



Zij stierven er snel en stil

en zonder overtollige reutel spoedden zij zich heen

van sterfplaats naar sterfplaats,

jaren ouder van jaren verlangen.



Als zonderlinge geliefden woonden zij in het landschap,

aan alle wensen der weelde ontwend,

zachtmoedig als wat niet meer wordt gevreesd.

Zij kenden geen verhuizen meer.



En wij, gekomen uit de oorden

van het roekeloos woekerend woord,

wisten tussen stof en steen en stilte

de ampere galm van hun stappen nog bewaard,



en zwegen, als voorgoed ontheemd,

in de leerzaamheid van zeldzame minnaars.

En van jaren verlangen

werden wij jaren en jaren ouder.



Luuk Gruwez

Uit: Een huis om dakloos te zijn,

Elsevier/Manteau, Antwerpen/Amsterdam, 1981



Tiba



Ik had hem wel! Stond tussen alle meldingen van forumberichten!!!



Ik zet hem ook in het archief bij Gruwez.

www.poezie-leestafel.info/luuk-gruwez



Dettie

Geplaatst: 21 jul 2004 04:25 pm



Kijk, kijk. kijk Tiba



www.senanque.fr/visiten.htm



Dettie

Geplaatst: 21 jul 2004 05:24 pm



Ja, ja, ja, Dettie, ik zie het! Wel ik was daar in november tweeduizend.

Met vijf schoolvriendinnen (die van de foto!) hebben we toen in de Provence onze 50ste verjaardag gevierd.

En we gingen ook naar Sénanque en dat was een ongelooflijke ervaring!



Toevallig had ik een paar dichtbundels mee en het gedicht van Gruwez stond daar in. Na een wandelingetje door de kloostertuin kwamen we aan de plaats waar de kruisjes staan van de overleden monniken (een zestal, aan een zijmuur van de abdij). Daar heb ik, bij het vallen van de avond en met mijn voeten op de aarde waarin ze lagen -er zijn geen grafzerken- , het gedicht De monniken van Sénanque, voorgedragen. Ik krijg er nog kippenvlees van. Iedereen was enorm onder de indruk. En dan krijgen de volgende woorden wel hun diepe betekenis:



en wij, gekomen uit de oorden

van het roekeloos woekerend woord



Nadien hebben we de avonddienst van de monniken meegevolgd. Ook dat was zonder meer uniek. Een tiental monniken in een kring rond het koor(van jong tot stokoud), zongen religieuze liederen, ongelooflijk zuiver, soms allen samen, soms met een voorzanger. Er was bijna geen volk, we waren slechts met een twaalftal in het kerkje en het was al donker. Welnu, ik ben niet gelovig en toch was er die avonds zo iets ongelooflijk puurs en mysterieus... ik zal het nooit vergeten.



als zonderlinge geliefden woonden ze in het landschap,

aan alle wensen der weelde ontwend,



Nadien moesten we in het pikdonker onze auto zoeken en nog terug, welnu, er is door de vijf kwebbelaars echt niet veel meer gezegd, iedereen was onder de indruk en in mijmeringen verzonken.

De volgende dagen is er nog heel wat doorgeboomd over de betekenis van het gedicht.



Een vriendin is in de zomer nog teruggegaan omdat ze toch in de buurt was, maar de sfeer was er niet echt, te veel toeristen...



Zo, dat was mijn verhaal.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 25 jul 2004 01:22 pm



Ik kan me voorstellen Tiba dat het een enorme indruk maakt.

De regels die jij aanhaalt raakten mij ook zo.



Zij vredig in hun wereld:

Als zonderlinge geliefden woonden zij in het landschap,

aan alle wensen der weelde ontwend,

zachtmoedig als wat niet meer wordt gevreesd.



en daar komen de toeristen!

en wij, gekomen uit de oorden

van het roekeloos woekerend woord

wisten tussen stof en steen en stilte.

Prachtig!



Heel erg mooi gedicht wat door jouw verhaal een extra dimensie krijgt!



Dettie

Geplaatst: 25 jul 2004 08:29 pm



Dag Dettie,



Jij citeert diezelfde prachtige verzen van Gruwez en wil dit nogmaals doen en er stilistisch wat op ingaan



en wij, gekomen uit de oorden

van het roekeloos woekerend woord

wisten tussen stof en steen en stilte

...



ik vind dit zowel inhoudelijk (daar had je het al over) als stilistisch ongelooflijk prachtig:

om even naar de vorm te kijken: als je kijkt naar de klanken (toch heel belangrijk in poëzie) dan zie ik daar 4dingen (wordt een droge analyse, maar poëtisch werkt het wel, vind ik):



1) de opvallende herhaling van de oe in roekeloos woekerend, waardoor de betekenis van die woorden wordt versterkt (een ongewone en originele combinatie overigens)

2) de alliteratie (zelfde beginmedeklinker) van woekerend en woord, een w-klank versterkt door de " wij" en door "wisten"

3) de langgerekte oo-klank van [/b]oorden en woord, versterkt door de oe-klanken hierboven genoemd

4) de drievoudige alliteratie in stof, steen, stilte, een stijlkenmerk dat voor zover ik weet eigenlijk verouderd is, maar het hier echt doet



Zo Dettie, dat was even een stilistisch, droog tussendoortje, ik weet niet of je er iets aan hebt, zoniet, dan doe ik het NOOIT meer.

Ik wil eigenlijk vooral zeggen dat iemand die schrijft: "het roekeloos woekerend woord" veeeel in zijn mars heeft als dichter... vooral daar dit hier geen woordenkramerij is, maar terzelfdertijd inhoudelijk prachtig is.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 26 jul 2004 01:06 pm



ja ik vind dit juist leuk Tiba, ik weet gewoon erg weinig van gedichten en waar ik op moet letten en zo.

roekeloos en woord hebben ook nog de oo klank zie ik nu.



Groetjes

Dettie