Geplaatst: 28 dec 2005 09:07 pm
Oma's memo
zij ruimt de rommel op die niet meer dient:
een fotolijst, een hoornen bril,
verlovingsjurk van anno dertig,
de prullenkraam van een bestaan
dat eens vol meesterwerken was.
haar mooiste meesterwerk ben ik,
haar mausoleum voor een dochter,
de hare, die mij baarde en toch stierf,
de missing link die ons verbindt,
gemis dat vlees werd, stof en as.
uit alles blijkt dat zij zich traint in blijven,
in voortbestaan, inpakken van wat was.
en met een stem vol moederschap
laat zij een opdracht aan de planten na:
wees daar, eis water, als ik niet meer ben.
alles wat weerloos is en eindigt
verdient een voortbestaan. geen ding.
zo eindigt ook haar kunstgebit
met gouden stift, dat nu nog elke avond
in een glaasje gaat, straks in een kist.
Luuk Gruwez
uit: Woorden om wakker te lezen,
Rudolf van de Perre, Davidsfonds 1992
Tiba.
Dit gedicht in het archief gevonden. Stond vermoedelijk in het thema "Vlaamse dichters", maar verdwenen na de storing op het forum.
Gelukkig had Dettie het al bij de dichter in het archief gezet.
Groetjes. Tiba.
