Luuk Gruwez (nee)

Geplaatst: 06 aug 2004 12:35 am Onderwerp:



Bladerend in een aantal tijdschriften vond ik dit gedicht van Luuk Gruwez. Als dit geen prachtig gedicht is, dan weet ik het niet meer. Het staat ongetwijfeld ook in een aantal bloemlezingen.



Sourdine



En als er geen tederheid meer is,

laten we de tederheid dan veinzen

met geblinddoekte handen en geloken ogen,

liggend aan elkander als een grens.



Een woord mag dan niet langer een woord heten,

maar een mondvol troostvol verzwijgen;

en verlangen niet langer een armslag lang,

maar verder, weidser dan een vergezicht



vol zomervogels, muziek van Mendelsohn, een sfumato

aan Da Vinci ontleend. Jij zult je mooiste medelijden

ruilen met mijn liefste verdriet; ik, voorzichtig talmen

om het tanen van je lichaam dieper af te tasten.



O als er dan nog tederheid is, laten wij de tederheid vrezen

als een oud zeer. Zoveel tederheid,

daar kon geen mens ooit tegen.



uit: Een huis om dakloos in te zijn, 1981,

in Poëziekrant 3 , jaargang 25, mei-juni 2001,

Poëziecentrum Gent.



Tiba.

Geplaatst: 06 aug 2004 12:48 am



Er zijn gedichten die je sowieso mooi vindt, zelfs zonder ze volledig te begrijpen. Vaak echter is enige uitleg over de situatie van de dichter welkom: tot wie richt hij zich, in welke verhouding staat hij tot de persoon over wie hij het heeft, en naar aanleiding waarvan werd het gedicht geschreven (wat ik me bv. steeds afvraag bij de gij-gedichten van Achterberg)? Daarom is het, voor een goed begrip, wellicht verduidelijkend dat Luuk Gruwez het in voorgaand gedicht heeft over een geliefde die kanker heeft.



Groetjes. Tiba.



Laatst aangepast door tiba op 07 aug 2004 10:32 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 06 aug 2004 06:50 am



Het is P R A C H T I G!!



Kippenvel krijg je hiervan.

Bedankt tiba



Dettie

Geplaatst: 10 aug 2004 10:54 am



Nog zo'n ontroerend gedicht van Luuk Gruwez, opgenomen in Invers:



Kanker I



God, herstel deze vrouw. zij is nog niet

voltooid. zij moet mij nog ten grave dragen.

o, leg haar straks, al stijf van ouderdom,

met beide borsten in een kist.



ik weet dat u soms voorkomt in het wild

naast aasgier, lynx en tijgerkat:

fouileer haar niet tot op het bot

of daar nog ergens kanker zat.



ook ik lijd honger aan haar lijf.

wees niet bekommerd om uw maal:

ik wil een ander kwijt in ruil voor haar.

ik wil een ander kwijt, of minstens mij.



Luuk Gruwez,

uit: Dikke mensen, De Arbeiderspers 1990,

opgenomen in: Invers,

Erik Heyman, Koen Stassijns, Ivo van Strijtem,

NV Standaard Uitgeverij 1994.



Tiba.

Geplaatst: 10 aug 2004 03:41 pm



Ik heb hem geplaatst Tiba, ook hier kom ik nog op terug!

(Ik heb al een jaar nodig om erop terug te komen, zo vaak zeg ik het!)



Wel een beetje egoistisch gedicht, vind je niet? Hoe goed het ook te begrijpen is.



www.poezie-leestafel.info/luuk-gruwez



Dettie

Geplaatst: 10 aug 2004 04:21 pm



Wat is er egoïstisch Dettie?

Hij wil de dat de dood aan zijn geliefde voorbijgaat. Neem a.u.b. een ander, zegt hij, en als dat niet gaat, neem dan mij eerst!

Lijkt me NIET egoïstisch.



Groetjes. Tiba.