Guido Gezelle 1830-1899 (ja)

Geplaatst: 13 okt 2006 03:15 pm



De dichter van "Dien Avond en die Roze" wordt hier in Brugge nog steeds vereerd. Ik herinner mij dat men hier in 1999, op zijn honderdste sterfdag, overal gedichten van hem kon lezen die de mensen aan hun venster hadden gekleefd.



Dirk

Geplaatst: 13 okt 2006 03:20 pm



DIEN AVOND EN DIE ROOZE



‘k Heb menig uur bij u

gesleten en genoten,

en nooit en heeft een uur met u

me een enklen stond verdroten.

‘k Heb menig menig blom voor u

gelezen en geschonken,

en, lijk een bie, met u, met u,

er honing uit gedronken;

maar nooit een uur zo lief met u,

zoo lang zij duren koste,

maar nooit een uur zoo droef om u,

wanneer ik scheiden moste,

als de uur wanneer ik dicht bij u,

dien avond, neêrgezeten,

u spreken hoorde en sprak tot u

wat onze zielen weten.

Noch nooit een blom zo schoon, van u

gezocht, geplukt, gelezen,

als die dien avond blonk op u,

en mocht de mijne wezen!

Ofschoon, zoo wel voor mij als u,

- wie zal dit kwaad genezen? -

een uur bij mij, een uur bij u

niet lang een uur mag wezen;

ofschoon voor mij, oschoon voor u,

zoo lief en uitgelezen,

die rooze, al was ‘t een roos van u,

niet lang een roos mocht wezen,

toch lang bewaart, dit zeg ik u,

‘t en ware ik ‘t al verloze,

mijn hert drie dierbre beelden: u

dien avond - en - die rooze!



Guido Gezelle

Geschreven op 1 november 1858 voor zijn leerling Eugeen van Oye.



Toelichting

koste: kon

moste: moest

van: door

ware...verlozen: zou verliezen



Dettie

snel hè

Geplaatst: 13 okt 2006 03:23 pm



"Guido Gezelle had een speciale band met zijn leerlingen. Eén van hen, Eugène van Oye, was zijn lieveling. Aan de vooravond van hun noodgedwongen breuk, geeft de jongen Gezelle tijdens een intiem gesprek 'de laatste roos van de zomer'. Om uit te drukken "wat onze zielen weten" en om hem tot inspiratie te zijn. Gezelle keert terug naar zijn schrijftafel en componeert waarschijnlijk zijn bekendste gedicht: "Dien Avond en Die Roze"."



Bron Nedweb



Dettie

Geplaatst: 30 dec 2006 10:59 pm



Gij badt op enen berg alleen



Gij badt op enen berg alleen,

en... Jesu, ik en vind er geen

waar 'k hoog genoeg kan klimmen

om U alleen te vinden:

de wereld wil mij achterna,

alwaar ik ga

of sta

of ooit mijn ogen sla;

en arm als ik en is er geen,

geen een,

die nood hebbe en niet klagen kan;

die honger, en niet vragen kan;

die pijne, en niet gewagen kan

hoe zeer het doet!

O, leer mij, armen dwaas, hoe dat ik bidden moet!



Guido Gezelle

Uit: Verzameld dichtwerk, 1980



Tiba



Uit het thema 'gedichten over religie' ook hier geplaatst.

Geplaatst: 05 apr 2007 10:45 pm



Ego flos



Ik ben een blomme

en bloeie voor uwe oogen,

geweldig zonnelicht,

dat, eeuwig onontaard,

mij, nietig schepselken,

in 't leven wilt gedoogen

en, na dit leven, mij

het eeuwig leven spaart.



Ik ben een blomme

en doe des morgens open,

des avonds toe mijn blad,

om beurtelings, nadien,

wanneer gij, zonne, zult,

heropgestaan, mij nopen,

te ontwaken nog eens of

mijn hoofd den slaap te biên.



Mijn leven is

uw licht: mijn doen, mijn derven,

mijn' hope, mijn geluk

mijn eenigste en mijn al;

wat kan ik, zonder u,

als eeuwig, eeuwig sterven;

wat heb ik, zonder u,

dat ik beminnen zal?



'k Ben ver van u,

ofschoon gij, zoete bronne

van al dat leven is

of immer leven doet,

mij naast van al genaakt

en zendt, o lieve zonne,

tot in mijn diepste diep

uw aldoorgaanden gloed.



Haalt op, haalt af!...

ontbindt mijn aarsche boeien:

ontwortelt mij, ontdelft

mij...! Henen laat mij,... laat

daar 't altijd zomer is

en zonnelicht mij spoeien

en daar gij, eeuwige, ééne,

alschoone blomme, staat.



Laat alles zijn

voorbij, gedaan, verleden,

dat afscheid tussen ons

en diepe kloven spant;

laat morgen, avond, al

dat heenmoet, henentreden,

laat uw oneindig licht

mij zien, in 't Vaderland!



Dan zal ik voor...

o neen, niet voor uw oogen

maar naast u, nevens u,

maar in u bloeien zaan;

zoo gij mij, schepselken,

in 't leven wilt gedoogen;

zoo in uw eeuwig licht

me gij laat binnengaan!





Guido Gezelle



Tiba.



uit het thema "gedichten over bloemen" ook hier geplaatst

Geplaatst: 28 apr 2007 08:16 pm



Een groet uit België



Den zwaren dag, het zonnebranden,

doorstaan heeft uw' hoogweerde ziel :

ontvangt uit vlaamsche priesterhanden,

den dank die u ten deele viel.



Door lief en leed, door kamp en vrede,

door arbeid, door verduldigheid,

vereerdet Gij de zetelstede,

door Gods beschik u voorbereid.



En ieder jaar, dat henen slierde,

een blom op uwen schedel liet,

wier heerlijkheid het zilver sierde,

dat om uw hoofd men blinken ziet.



Die kroon heeft God met gouden draden

doorwrocht, en voor den val bevrijd,

vermaant zij hoe, vol heldendaden,

gij 't beeld des goeden Herders zijt.



Zij blijve versch, die blommenkrone ;

hij blijve sterk, die gulden band ;

ter eere van God ; die u belonde,

voor eeuwig eens, in 't vaderland.



Guido Gezelle



Geschreven ter ere van het gouden priesterjubileum van Mgr. Francesco Saverio Mangureva, bisschop van Gerace in Calabria.

Verzonden als 'Un saluto dal Belgio', en begeleid van een Latijnse vertaling, die ook bewaard werd.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje