Remco Campert (ja)

Geplaatst: 07 jul 2006 05:23 pm



Een vergeefs gedicht



Zoals je loopt,

door de kamer uit het bed

naar de tafel met de kam,

zal geen regel ooit lopen.



Zoals je praat,

met je tanden in mijn mond

en je oren om mijn tong,

zal geen pen ooit praten



Zoals je zwijgt,

met je bloed in mijn rug

door je ogen in mijn hals,

zal geen poëzie ooit zwijgen



Remco campert

Uit: Een standbeeld opwinden

Amsterdam: De Bezige Bij 1952

Geplaatst: 07 jul 2006 05:30 pm



STEDEN BIJ AVOND



Ik droomde in de steden bij avond

in Parijs liep ik lang over boulevards

zocht francs op het asfalt

de bistro's wenkten

met zwarte koffie en hardgekookte eieren

ik kon er op basketbalschoenen

de morgen afwachten

schrijvend luisterend en drinkend

de eerste vegen rose de eerste arbeiders

op vroege fietsen de eerste métro

met gele mensengezichten en nog vochtig nekhaar

de eerste krant en het eerste licht

ik droomde ik kon spreken in Parijs

en bij Dupont nam men een film op

een sprekende film dat gaat zonder zeggen

een film met Gréco en een man die ik niet zag

de steden bij avond

zijn van de mensen de minnaressen

de steden bij avond

strelen met hun tere lichtende handen

de schouders en de haren van de mensen

ik heb het gezien ik heb het gevoeld

ik heb naar de steden geluisterd

als zij zich neerlegden bij avond

langs hun rivieren en bomen

ik heb met de mensen gesproken

in de cafés en cinema's van hun steden

bij avond en avondlicht

ik heb hun Turkse tabak gerookt

en die uit Amerika en Algerije

ik heb met hen gedronken en gelachen

gekust en geweend

in hun steden bij avond

als zij moe waren en vol moed of moedeloos

ik droomde ik was enkel tong

enkel tanden enkel lippen

ik droomde ik was enkel woorden

en troostende gebaren

ik liep door de steden bij avond

vond de wereld bij elke voetstap

vond geluk in gezichten van mensen

vond verdriet in de adem van hun woorden

ik droomde te over ik droomde

om zes uur in de morgen

mijn hoofd op een tafel

mijn armen om mijn hoofd

mijn vrienden om mij heen

ik droomde met de mensen

ik droomde met de wereld

ik droomde in de steden bij avond



Remco Campert

Uit: Met man en muis

Amsterdam: De Beuk 1955

Geplaatst: 08 jul 2006 01:10 pm

de steden bij avond

zijn van de mensen de minnaressen

de steden bij avond

strelen met hun tere lichtende handen

de schouders en de haren van de mensen

ik heb het gezien ik heb het gevoeld

ik heb naar de steden geluisterd

als zij zich neerlegden bij avond

langs hun rivieren en bomen

ik heb met de mensen gesproken

wat een prachtige melancholische sfeer spreekt hier uit.

ik heb met hen gedronken en gelachen

gekust en geweend

in hun steden bij avond

als zij moe waren en vol moed of moedeloos

ik droomde ik was enkel tong

enkel tanden enkel lippen

ik droomde ik was enkel woorden

en troostende gebaren

ik liep door de steden bij avond

vond de wereld bij elke voetstap

vond geluk in gezichten van mensen

vond verdriet in de adem van hun woorden

Hier vind ik vooral mee-leven, mededogen, en begrip voor alles wat 'des mensen' is.

Een mooi gedicht.



Tiba

Geplaatst: 08 jul 2006 05:30 pm



Zo.....wat een mooi gedicht is dit, prachtig,



en zeker de stukken die je er uithaalde Tiba..

heel erg mooi van sfeer, en van woorden.





Wat een geluk toch dat we van Campert mogen plaatsen.



Wil

Geplaatst: 14 jul 2006 09:53 am



Zondag





Zondag had ik me voorgesteld

in de hangmat door te brengen

tussen de stevige stammen van de bomen

dicht boven de aarde

en van de hemel ver genoeg verwijderd

om me een mens op zijn plaats te voelen.



Maar het regende.



Remco Campert

Uit: Bij hoog en bij laag

Amsterdam: De Bezige Bij 1959



Laatst aangepast door Dettie op 14 jul 2006 09:57 am, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 14 jul 2006 09:54 am



Spiritual



Ik zal gaan

o met genoegen zal ik gaan

met diepe vreugde en trompetgeschal

ik zal gaan



Als jij roept zal ik gaan

mijn werk mijn eten en mijn handen

zal ik laten staan

als jij roept zal ik gaan



Als jij roept in de morgen

in de middag in de avond

in mijn dromen in mijn waken

als jij roept zal ik gaan



Ik zal gaan

al breken ze mijn benen

al moet ik kreupel gaan

engelen binden dan mijn wagen

vleugels aan



Ik zal gaan



Remco Campert

Uit: Een standbeeld opwinden

Amsterdam: De Bezige Bij 1952