Geplaatst: 10 okt 2007 06:36 am
Gedicht
Als we dan liefhebben, liefhebben
tussen veel papier, holle mannen en metaal,
laten we dan liefhebben, zoals mij goeddunkt:
Liefhebben met de rust van de onrust, niet
die van de routine, elkaars ogen verliezen
en weer ontdekken, voorbij de huizen gaan,
het land in, de streling van onbekende struiken
ondergaan, de wind proeven op een steeds andere tong,
de maan zien en de zon in een kaartloze baan.
En laten de vrienden snel verouderen, worden
tot waardevolle verhalen, en die meter aarde is slechts vruchtbaar
waarop wij gaan.
Remco Campert
Uit 'Een standbeeld opwinden'
De Bezige Bij 1952
Waarom dit gedicht geplaatst?
Omdat het zo mooi weergeeft hoe apart, bijzonder het is als je
liefhebt en zoals Campert het treffend zegt het elkaar steeds
weer opnieuw ontdekken niet
die van de routine, elkaars ogen verliezen
en weer ontdekken en
en die meter aarde is slechts vruchtbaar
waarop wij gaan.
Dit zegt veel meer over de essentie van liefde dan 'ik hou van jou, blijf je eeuwig trouw.'
Dettie
