*Manja Croiset

Geplaatst: 06 nov 2008 02:24 pm

Jammer Tiba.

Ik was benieuwd naar (je) reactie(s).

Maar je hebt wel gezien waar ik geboren en getogen ben en hoe ik er vroeger en nu uitzag/zie. Plus het gymnasiumgebouw de voorkant ervan.Van ons huis keek je tegen de achterkant aan,had ik ook een foto van moeten nemen! Vanuit lokalen aan de achterzijde keek je zo ons huis in (staat in het boek!)



Manja

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Geplaatst: 06 nov 2008 09:34 pm



Wat betekent dat ,Tiba.Binnen moeten doen?

:oops: ????



Manja

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Geplaatst: 07 nov 2008 09:40 pm



Ik heb helaas geen geluid meer op mijn computer, als Mr. Dettie niet achter zijn PC zit zal ik luisteren en kijken.



Dettie

Geplaatst: 07 nov 2008 10:33 pm



Ik vind het alvast een prachtige opname, met heel sfeervolle achtergrondbeelden.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 08 nov 2008 10:43 am



Ik heb ook geen geluid op mijn computer, Manja, ik kan dus enkel de beelden zien en vind die wel mooi. Jammer dat ik de tekst niet hoor.



mira

Geplaatst: 08 nov 2008 11:20 am



Voor al diegenen ,die geen geluid hebben op hun pc ,hier de tekst mijn stem hoor je dan wel niet,maar deze teksten draag ik voor.

Ik had natuurlijk moeten onder titelen,maar ook zonder dat een gigantische klus.Ik raad het niemand aan!



uit: mijn leven achter onzichtbare tralies.

van (en door) Manja Croiset

geboren 5-7-1946 te Amsterdam





TIJDSBEELD

eind jaren vijftig

zittend in de vensterbank

uitkijkend over het Leidseplein

was de wereld groot genoeg

trams rijden af en aan

’s avonds gefascineerd door de

aan- en uitspringende lichtreclames

soms de sensatie van een

te water geraakte auto

’s winters het plaatje van

schaatsende mensen recht voor het raam

vlakbij bruist het uitgaansleven

een dronken man laveert om de

voorbijgangers heen

valt even later van de stoep

eens per jaar de baggermolen

de wereld in een notendop





EEN SCHOONHEID



4 mei 8 uur ’s avonds

het gezin staat op het Leidseplein

de straatlantaarns springen aan terwijl

het nog licht is

trams en de rest van het verkeer stopt

het o zo drukke Amsterdam valt stil

het enige moment van het jaar dat

je de vogels kunt horen fluiten

indrukwekkend mooi en verdrietig

tegelijk











ETIKET



hoe kon ik recht hebben

op angst en verdriet

na wat mijn ouders hadden doorstaan

en hoe de familie aan zijn einde was gekomen

zwak was ik en slecht

hoe vaak heb ik mijn moeder bits horen zeggen

ik ben geen jodin ik ben Nederlands





SANS FAMILLE



we liepen regelmatig langs het burgerweeshuis

(thans het Amsterdams Historisch Museum

lang voor het nieuwe ontwerp van Aldo van Eyck)

en dan zei mamma als ons iets overkomt dan gaan jullie hier

naar toe omdat we geen familie hebben (dat schenen ze ook zo

geregeld te hebben)

oude foto’s met uniform geklede kinderen in zwart met rood

griezelige nu te benoemen als Dickensachtige gevoelens bekropen me dan

luguber





Al zo veel jaren uit Amsterdam weg nog steeds gekleed in de kleuren van die stad, zwart met rood en die van de weeskinderen,maar helaas ook de kleuren van de NSB.



Manja

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!