Geplaatst: 31 mei 2008 03:47 pm
Dan plaast ik nog meer over al het verdriet en niet alleen in mijn leven!
Vasalis schreef
zoveel soorten van verdriet
Judith Herzberg schreef
ik ben mijn jongen kwijt
goud gaf ik voor zijn geritsel
Beide gedichten grijpen aan in mijn eigen leven.
Mijn moeder die ik nooit gelukkig heb gekend
en verdrietig werd van feestjes.
Bij ons kinderen vooral zorgen, toen kleinkinderen in Israel vooral zorgen.
En toen kreeg ze achterkleinkinderen in Nederland van een andere
dochter en kleinzoon.
Langzaam zag ik mijn moeder veranderen een lach op haar gezicht,
maar nooit meer dan dat. Echt horen schateren heb ik haar nooit.
De vrouw op de foto met een lach haar oudste dochtertje op haar nek,
heb ik nooit gekend,toen leefden mijn grootouders en haar broer en zuster
nog,wel was mijn vader nog voor de geboorte van zijn oudste dochter gearresteerd.
Zoveel soorten van verdriet
en
Ik ben mijn jongen kwijt
Mijn moeder lachte dus niet,maar ze huilde ook niet echt op die ene gebeurtenis na
beschreven in Croisade en toen……
was haar achterkleinzoontje dood
en daar heeft ze gehuild op de begrafenis,ze schreeuwde ook : ik kan dit niet
en ik heb ook mijn zuster zien breken
mijn eigen grote verdriet om de baby ,
maar het ergste de ouders van het jochie wat een zorgen wat een verdriet
en toen gaf ik mijn nichtje de plintkaart van Judith Herzberg met
ik ben mijn jongen kwijt
goud gaf ik voor zijn geritsel
met (staat in een Croisade van een Croiset)
aan Ingrid v.d.Lecq
verloren kind
fantoompijn
En toch ook zo raar dat er in zulk diep verdriet nog iets van warmte schuilt, de intimiteiten die ik kon en mocht delen met dat gezin en nog steeds doe.
Immens verdriet inderdaad zovele vele soorten.
Ik heb in de loop van mijn leven leren huilen,vroeger kon ik dat niet,
maar op de begrafenis van die baby,sloeg alles alleen maar naar binnen
een bekneld hart en ik dacht (hoop dat jullie dat niet pathetisch vinden,
maar ik dacht het).
Mijn leven mag nog 1000x zo moeilijk zijn als ik dat verdriet van de ouders van de baby over zou kunnen nemen
en de zorgen om het oudere dochtertje, dat ook zou opgroeien met altijd een overleden broertje.
Weer een beschadigd gezin.
Ik schreef ook
zo nietig en verdrietig
maar de pijn zo groot
Vasalis heeft ook een zoontje verloren.
Er was me dringend verzorgd niet te schrijven over de dood.
Maar ik geef me altijd zo bloot,deel de dingen met mensen
ook op de leestafel en zit al dit verdriet al maanden in te slikken.
Het voelt als een stukje ontkenning van mezelf dus met excuses,
maar dit is ook Manja
Mijn oude vader die speechte op zijn 80 e verjaardag en zei:
het leven is niet goed,
maar het leven heeft wel goede momenten.
En daar sluit ik dan nu mee af,ik hoop dat het niet te zwaar was
en dan het misschien zelfs in moeilijke momenten van jullie allen
ook iets van steun kan geven.
Dan heeft mijn leven zin.
Manja
PS het is een geschenk dat ik heb leren verwoorden,
ieder zal dat op zijn eigen wijze doen, de één met schrijven de ander
met muziek of schilderen,misschien gaat een ander een lange strandwandeling maken ( wat zou ik dat graag kunnen uitwaaien in de wind niet alleen vechtend met je zelf maar ook met de elementen) sporten allemaal buiten mijn bereik allemaal uitingen van mensen
en sommigen doen dat actief en anderen consumeren "alleen" en kunnen
dan "drinken" van de talenten van anderen.
Ja GRADA mijn OEVERLOOSHEID.
huilen kan voelen als pure wanhoop,waar je nooit meer uitkomt,
maar ik hoop (ontdek ik net voor mezelf) dat het altijd bij wat voor soort
verdriet dan ook een rouwverwerking bewerkstelligt ,die altijd met golven
zal verlopen.
Manja
_________________
suum cuique oftewel ieder het zijne!
