Geplaatst: 01 jan 2009 03:35 am
1 januari 2009
Lieve leden van de leestafel, ik verbeeld me dat ik soms( een beetje) schrijven kan, als dat in me bovenborrelt, als ik er voor ga zitten zoals nu dan wordt het niks. Toch wil ik onderstaand tekstje aan jullie allemaal opdragen, met klein en groot leed.
Ik wens jullie toe, dat jullie je verdriet of ziekte kunnen (leren) hanteren en kunnen genieten van (spaarzame) fijne momenten.
GELUIDSTERREUR EN DE DODELIJKE STILTE VAN DE EENZAAMHEID
van oorverdovend lawaai
naar drukkende stilte
heeft het geweld me werkelijk
mijn gehoor ontnomen
half blind was ik reeds
waar de moed vandaan te halen
door te leven
groten zijn me voor gegaan zoals
Helen Keller
diep beschaamd gaan mijn gedachten
uit naar mensen met immens leed van allerlei
aard en dat geeft me kracht
zo anders dan anders
vaak denk ik als ik nu de enige was met een zwaar leven
soi maar de hele wereld is ziek
en nu put ik uit het verdriet en de kracht van anderen
die ook doorgaan
aan jullie draag ik dit op
Het enige wat ik een dichterlijke regel vind, is de titel, de rest is brandhout.
Manja
Zitten we met ons allen ons best te doen voor een beter milieu. Gaat er alleen al in Nederland voor 65 miljoen euro de lucht.
De Izegrim
Ik kan het niet begrijpen. Even partijloos denken aan alle mensen in de wereld waar bombardementen geen feest vieren is.
De namen van mijn nieuwste bundel wel zeer toepasselijk.
toeschouwer of deelnemer / filosoof of zonderling
MC
_________________
suum cuique oftewel ieder het zijne!
