Geplaatst: 22 nov 2007 09:27 pm
WilV schreef:
Ik ga dood
Met de dood heb ik een afspraak
duister en verschrikkelijk uniek
exclusief, ik kan er niet aan
ontkomen al stop ik mij onder
de aarde al zwem ik de zee over:
ik ga dood keer terug een kwestie
van dagen weken maanden de tijd
werkt voor mij, haast vervlogen
blijkt het een eeuwigheid, gaan komen
afscheid nemen en weerzien een spel
zonder dwang of slavernij vrij
ritueel van ether en solfer.
Thierry Deleu
Uit: De kiemjaren
Razor’s Edge Editions 2006
De eeuwige dood, er is geen ontkomen aan. Ik zou deze afspraak niet zozeer individueel opvatten, Wil, ik zou eerder de
ik uit het gedicht willen veralgemenen tot het mensdom. Niemand ontsnapt er aan. Een weerkeren zit er volgens mij wel in, en ik denk dat éénieder dit anders kan interpreteren. Ben je gelovig, dan zou je dit weerkeren een overgang naar het Paradijs (weze het een christelijk ('solfer'), een islam of een ander) kunnen betekenen. Bekijk je het vanuit een algemener spirituele kant, dan zou je het begrip reïncarnatie kunnen bovenhalen.
Dat hierbij het begrip
tijd een belangrijke rol speelt lijkt mij duidelijk, gelet op de ruime aandacht die het krijgt in de laatste zes regels van het gedicht. Er wordt duidelijk gezinspeeld op het rekbare van de tijd, ik zou haast durven zeggen dat het begrip
chronologie hier het vergeetboek in wordt geschreven.
Rutger
_________________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).
blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje
