THIERRY Deleu (ja)

Geplaatst: 03 apr 2006 12:29 pm



Mooi, het lijkt wel een bundel. Zet ze even bij mijn favorieten dan kan ik ze op mijn gemak lezen.



Bedankt gulle dichter!!



Lizzy

Geplaatst: 03 apr 2006 02:17 pm



Sterker nog De kiemjaren IS een bundel en deze gedichten zijn uit die bundel. (Zit een beetje te plagen)

Maar inderdaad doordat het zoveel gedichten zijn en het een bepaalde volgorde heeft is het zo net een bundel.





Dettie

Geplaatst: 03 apr 2006 02:21 pm



Recensie over De kiemjaren:



Thierry Deleu (1940) is ongetwijfeld één van de beste liefdespoëten in Vlaanderen en Nederland, zeker. In zijn poëzie roept hij herkenning op, identificatie, gevoeligheid die herkenning evoceert. Als lezer word je soms in de rol van voyeur geduwd. Je voelt er je onwennig bij. Moet je lachen of huilen? Is het cynisch of is het triestig? Zoals het met een ironisch mens vergaat, weet je nooit echt wat sneer is en wat als verbloeming is bedoeld. Wat grap is, en wat droefgeestigheid.



Nieuw in deze gedichten is de triviale sfeer die de meeste gedichten kleurt. De liefde is nog altijd het uitgangspunt, maar zij is hier zo ontroerend jong, onbezoedeld, puberaal dat zij een gevoel van “verloren onschuld” symboliseert. Anderzijds wordt dit gevoel dan weer met opzet doorbroken door erotiek en agressie. Deze poëzie, of beter het triviale in deze gedichten, zal menig lezer verrassen.

---

De liefde is nog altijd het uitgangspunt, maar zij is hier zo ontroerend jong, onbezoedeld, puberaal dat zij een gevoel van “verloren onschuld” symboliseert. Anderzijds wordt dit gevoel dan weer met opzet doorbroken door erotiek en agressie

Dat vind ik precies goed gezegd, zoals het is.

Geplaatst: 10 apr 2006 08:37 pm



Mijn wisje



Mijn wisje vlijmde als een zwaard

door de lucht, sneed in één slag een toefje

madeliefjes af, de rode kelk

van een tulp een arons, vlezige



witte bloemen onthoofde stengels

opgekropte energie sensatie

van macht en gerechtigheid. Ik heerste

bestraffend over schuldige planten.



Bang dat moeder uit het raam keek

niet zozeer vreesde ik haar verwijt

getuige van het simpele feit

maar de uitkomst van haar vermoeden.



Thierry Deleu

Uit: De kiemjaren

Razor's Edge Editions 2006





Ik heb dit gedicht hier even gecopieerd uit "dichter uitgelicht".

Vind ik zo'n mooi tafereel, net een miniatuurtje:

de kleine jongen die met zijn wisje (wat een mooi, oud woord) de planten

geselt en bang is dat zijn moeder het ziet, het besef van daardoor macht te hebben en tegelijk het weten dat mam dat niet zal appreciëren...

Een heel fijnzinnig gedicht.



Groetjes. Tiba.

BerichtGeplaatst: 11 apr 2006 06:28 am



Ik had nog nooit van het woord wisje gehoord. Ik neem aan dat het een speelgoedzwaard is?



Dettie

Geplaatst: 11 apr 2006 10:44 am



Neen hoor, een wisje is een buigzaam takje van een boom.

Kan men mee slaan of ranselen .



Groetjes. Tiba.