Johannes Andreas Dèr Mouw (1863 - 1919)

Geplaatst: 22 jul 2006 10:34 am



'K zat, jong, graag in mijn pereboom te deinen:

In de afgeknotte top had ik een plank

Getimmerd, en gevlochten, rank door rank,

Klimop tot rugleun en veil'ge gordijnen.



Mijn zomerzon zag 'k in mijn tuinen schijnen,

Zelf in groen licht op wiegelende bank;

Een open schoolraam galmde in zeur'ge klank

Van kale en korte Karels en Pepijnen.



Zo, daadloos, boven 't leven, kijk ik toe:

Mijn wereld ligt in de avondzon; 't wordt laat.

Mij zelf en and'ren heb ik ondergaan.



'K lach om wie zegt, dat ik mijn plicht niet doe;

En, wachtend, schommel ik op rijm en maat:

Nooit heb ik zo, als nu, mijn plicht gedaan.



J.A. Dèr Mouw (Adwaita)

(uit: Verzamelde werken — Brahman I

Amsterdam, 1947)

Geplaatst: 22 jul 2006 12:29 pm



Heel mooi gedicht.

De jongen heeft zo zijn eigen wereldje gebouwd in de perenboom.

Je kan hem geen ongelijk geven...



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 04 apr 2007 09:51 pm



't Jonge, lelijke eendje





Dan las ik weer van 't jonge, lelijke eendje:

eerst zwom hij blij door 't groene licht op 't water;

toen joegen ze hem weg met kwaad gesnater,

en gooide een jongen naar hem met een steentje;



toen plaste hij rond met één bevroren beentje

's nachts in een kolk; en toen ontmoette hij, later,

bij de oue vrouw, die deft'ge, wijze kater

en kipje Kortpoot met 't verbrande teentje!



En stilletjes werd 't kleine eendje groot;

en vloog eens in een meer. Daar kwamen aan,

drie zwanen, en hij zei: 'Pi.k me maar dood!'

en boog naar 't water; en hij zag een zwaan.



En 'k had altijd, wanneer ik 't sprookje las,

een vreemd gevoel, dat 'k zelf zo'n zwaantje was.



Johan Andreas Dèr Mouw

Volledig dichtwerk

Amsterdam G.A. van Oorschot 1986



Tiba.

Geplaatst: 05 apr 2007 05:33 am



Geweldig Tiba.

Heerlijk zulke 'sprookjes'gedichten.



Dettie

Geplaatst: 04 dec 2007 12:18 pm

Pakjesavond



Dan denk ik aan 't konijntje, dat ik zag

Als kind vóór Sint Niklaas achter het glas

Van dure speelgoedwinkel. O! dat was

Zo'n prachtig beestje, grijs en wit; het lag



Gezellig in zijn mandje in mooi-groen gras;

En als 'k van school kwam, bleef ik iedre dag

Staan kijken, bang, dat 't weg zou zijn. En, ach!

Eens was het weg: en toen begreep ik pas,



Dat ik toch heimlijk steeds was blijven hopen,

dat ik 't zou krijgen. Thuis heb 'k niet gepraat

Over 't konijntje, maar 'k wou niet meer lopen,



Omdat 'k dan huilde, aan die kant van de straat.

Nu zou 'k me zo'n konijntje kunnen kopen,

Maar ik word zelf al grijs. Want alles komt te laat.



Johan Andreas Dèr Mouw

Leuk toch, dit te lezen net voor Sinterklaas. Even zou ik gedacht hebben, dat het anders zou eindigen. Dat hij het konijntje toch zou gekregen hebben. Even op het verkeerde been gezet.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 04 dec 2007 12:44 pm



Flappie



Heeft ieder kind niet zo'n wens die niet in vervulling gaat?

Toon Hermans heeft er ook een schitterend stukje over. Dat hij droomde van een trein, maar de enige trein die hij zag was de berg kinderen die achter elkaar liepen.



Dettie