Patrick Conrad (ja mits uitgegeven bij Standaard/Manteau)

Geplaatst: 29 jul 2007 07:26 am



Ik probeerde ook een discussie te starten over gedichten naar aanleiding van een artikel bij Contrabas.

decontrabas.typepad.com/de_contrabas/200...de-tedere-vlag-.html

Omdat hoe meer poëzie ik lees hoe meer onderscheid ik ga maken.

Ik vind ook lang niet alles mooi of goed. Bovenstaan gedicht vind ik ook niet geweldig, (sorry Tiba).



Ik was benieuwd wat de andere leden hierover te zeggen zouden hebben maar helaas de discussie kwam niet op gang.



Kan jij aangeven wat jij wél goede poëzie vindt? Welke dichter, welk gedicht bijv.



Dettie

Geplaatst: 29 jul 2007 08:12 am



Een gedicht moet volgens mij direct een gevoel van herkenning oproepen en het moet niet al te moeilijk te begrijpen zijn. Voor mij zijn Dante en Baudelaire heel grote dichters. Vroman heeft ook veel gedichten geschreven die me geweldig aanspreken maar dat komt waarschijnlijk omdat hij een betaman is zoals ikzelf. In de verzamelbundels van Komrij komen nauwelijks gedichten voor die niet of moeilijk te begrijpen zijn.

Daar kan ik eindeloos in lezen zoals ook in de Bloemen van het Kwaad van Baudelaire, weergaloos vertaald door Peter Verstegen. Zo'n ongelooflijk rijke taal en direct te begrijpen. Het mag natuurlijk ook weer niet te triviaal zijn zoals de rijmpjes van onze vaderlandse dichter van

Wissen.



Hartelijke groet, Pieter

Geplaatst: 29 jul 2007 08:17 am



Zie wat ik geschreven heb boven jouw bericht.



Ik denk dat vele mensen poëzie als iets heiligs zien. Als iets uitgegeven wordt moet het ook poëzie zijn en als zodanig gerespecteerd worden en behandeld worden. Als iets niet goed gevonden wordt dan 'snap je het niet'.

Nu ben ik geen kenner van poëzie, ik vertel wat volgens mij met een bepaald gedicht bedoeld wordt. Maar ik vind lang niet alles goed en ga daarbij meer op mijn gevoel af, wat voor mij poëzie is, dan op de literaire benadering.



Over het gedicht:



Een vriend ben je niet want vrienden zijn verraders.

Ze zeggen: "Wie gedronken heeft zal dromen". En

verwijzen me

schalks naar de schone stolp van je schoot.



Het gaat hier om de vrouw waar hij mee gevrijd heeft, hij vertrouwt haar, zij is geen vriend, want dat zijn verraders.

Er wordt plagerig opgemerkt door 'ze' dat wie gevrijd heeft (wie gedronken heeft) zal er over dromen, met een schalkse blik naar de v.agina van de vrouw (de schone stolp van je schoot)



Dettie

Geplaatst: 29 jul 2007 11:18 am



Om een of andere reden worden de berichten niet meer doorgestuurd en heb ik dit gemist.

Ik vind dit dus wel een mooi gedicht, waarom juist: om dat te formuleren moet ik wat meer tijd hebben, en die is er nu niet.

U hoort nog van mij .



Tiba.

Geplaatst: 30 jul 2007 06:28 am



Bedankt Dettie Maar je zult toch moeten toegeven dat bovenstaande tekst wel erg cryptisch is. Bovendien lijkt de vergelijking met een schone stolp (weer alliteratie!) me niet goed omdat een stolp altijd iets bedekt. Of legt hij hier weer een associatie met stelpen, het stelpen van de lust, bijvoorbeeld? Een gedicht mag volgens mij geen raadsel zijn.



P.S. Ik was druk bezig met een bijdrage over De tedere vlag van de poëzie totdat mijn 1-jarige kleinzoon onder mijn benen doorkroop en de computer uitzette. Misschien later dus.



Vg. Pieter

Geplaatst: 01 aug 2007 08:56 pm



Pieter schreef:

Ik bewonder jullie ongelooflijke ijver, jullie kennis van en interesse in de nederlandse dichtkunst, maar kan jullie bewondering vaak niet volgen. Bijvoorbeeld bovenstaand gedicht van Conrad. Een gemeenplaats over druppels op stoffige ramen en wat goedkope alliteratie. Dat is geen kunst volgens mij, omdat we maar een stuk of twintig medeklinkers hebben en een paar honderdduizend woorden.

Een gedicht moet volgens mij direct een gevoel van herkenning oproepen en het moet niet al te moeilijk te begrijpen zijn.

In het eerste bericht schreef ik dat de eerste strofe me onmiddellijk aanspreekt. En dat is ook zo.

Het is juist dat het thema niet nieuw is. Dat hoeft ook niet altijd om het te kunnen appreciëren. Druppels water hebben me altijd gefascineerd (toevallig schreef ik daar onlangs een tekstje over, zo maar voor het plezier) daardoor had ik hier onmiddellijk dat gevoel van "herkenning" waarover jij het hebt en vandaar dat ik zei dat die strofe me onmiddellijk aansprak.



Alliteraties zijn een heel oud stijlmiddel. Dat is lange tijd volkomen uit gedichten verdwenen. Ik merkte al eens een keer hier op Leestafel op (weet niet meer waar): kijk de alliteratie is er weer (waar ik trouwens niets tegen heb, ik vind die vaak ook niet "goedkoop").

Mijn opmerking was trouwens vooral informatief, naar de jonge lezers van toe, die hier vaak vragen iets over de stijl te zeggen.



Over het begrijpen van een gedicht.

Graag begrijp ik ook een gedicht. Toch is het me al meer dan eens overkomen dat ik een gedicht niet goed begrijp en toch mooi vindt.

Hoe dat dan komt is heel moeilijk te verwoorden (we hadden het daar al over op het forum).

Ik ben hier trouwens al van in het begin van Leestafel bezig met de gedichten en vindt het nóg steeds moeilijk (of misschien moeilijker dan eerst) uit te leggen waarom ik een gedicht of een regel mooi vindt...

Jouw hulp is daarbij heel welkom.



Tiba.