Geplaatst: 06 aug 2007 05:36 am
tiba schreef :
Zijn gedichten ademen soms een speels-erotische sfeer uit. Teder, frivool en levenslustig wordt de liefde bezongen. Of de vriendschap. Maar liefde en vriendschap zijn voor Conrad per definitie leugenachtig; vandaar de aanwezigheid van morbide elementen (fascinatie voor het verval, herfst en winter, verrotting, de dood) en een melancholische ingesteldheid. Vriendschap wordt verraad, en de dichter wordt in de onmogelijkheid tot waarachtige communicatie gesteld. Een objectgerichte ingesteldheid (een gehecht-zijn, eerder aan voorwerpen dan aan de medemens) tracht dan de angst voor aftakeling en dood te neutraliseren.
Ja dat klopt heel goed met jouw commentaar, Dettie
.
Ik heb het artikel waarop Tiba ons attent maakte ook gelezen en hierin wordt echt aan literatuurwetenschap gedaan. Namen van verwante dichters en allerlei typeringen van hun poëzie duikelen over elkaar heen. Je gaat je dan afvragen of de bedoeling van de dichter, namelijk het maken van een op zichzelf staand en voor zichzelf sprekend gedicht geen geweld wordt aangedaan. Conrad wordt zelfs verziekt-decadent genoemd.
Ik noem iemand niet graag verziekt, laten we het bij decadent houden. Hier liggen denk ik ook verwantschappen met Baudelaire en Reve. De namen van Jan de Roek en Pernath komen prominent in het artikel voor. Is hier wat van te plaatsen? Ik zal eens naar wat gedichten speuren.
Na al ons gezoek naar de betekenis van Conrad's gedicht en zijn achtergrond hier een poging om zijn gedicht samen te vatten.
Het is the day after. Hij wordt gestraft met een trieste morgen en straks wordt het nog erger, de regen gaat striemen, zijn kater wordt groter.
Hij is een sterdanser(kampioenversierder) en houdt van de "natte stad"'
de kade met zijn alcohol en kreten, de hoeren. Maar hij is iemand tegengekomen die daar niet bijhoort, die hij anders moet beminnen, en dat doet hij voorzichtig, vruchtbaarheid omzeilt ie waarschijnlijk met een vorm van preventie. Zijn pogingen van een nieuwe benadering van de vrouw mislukt, ze hoort nu bij de stervende stoet van alle voorgaande.
Of hier van ontmaagding sprake is, is voor mij niet duidelijk, Dettie.
De passage over zijn vrienden wordt er volgens mij met de haren bijgesleept, en maakt het gedicht nog onduidelijker. Hij bedoelt misschien dat zijn collega's en critici van die tijd, die eerst zijn vrienden waren, hem nogal hard hebben aangevallen op zijn gedrag en dichtkunst. Maar dat hij zijn vrienden schalks noemt, is voor mij als Nederlander totaal onbegrijpelijk. "Grote" mensen noemen elkaar niet schalks.
Mooie dag allemaal. Pieter