Geplaatst: 24 mei 2004 05:38 pm
Ik las in Nederland als eens vaker een commentaar op Herman De Coninck dat hij nogal eenvoudig en doorzichtig is ,te simpel dus. En ook dat hij te veel aan "taalspelletjes" doet.
Hij speelt natuurlijk met de taal, is een taalvirtuoos, maar het is niet louter het spel om het spel, of de vorm die telt. Zo staat er in de tweede strofe natuurlijk een "taalspelletje": de dubbele bodem van het woord horizon-taal (= vlak, maar ook = taal (van de horizon?)), maar hij trekt dat beeld ook verder door: de horizon is inderdaad het verste dat je kunt kijken en het vlakke ervan een tegenstelling met de golven van de zee die alsmaar omhoog willen en dat geweld hoor je dan in het luid bruisen van de zee. Ik ga maar stoppen denk ik want ik word lyrisch omdat ik dit gedicht zo goed vind. Groetjes.
Tiba.