Geplaatst: 24 mei 2004 06:00 pm
Waarom ik Winter mooi vind. Niet gemakkelijk om uit te leggen. Ik heb het gedicht in een opwelling op de site gezet omdat het me wel toepasselijk scheen door de sneeuw in mijn tuin.
In de eerste strofe krijg je een impressie van de winter, de bomen zijn kaal,je kunt ze weer in het bos onderscheiden (tegelijk positief en negatief volgens mij).
Op het eerste gezicht is er niets nieuws, nu de levenbrengende zon verdwenen is. Maar dan komt de "verlossing" voor de kaalheid en de troosteloosheid van de winter: de sneeuw maakt alles klaar en helder. Als er sneeuw is, wordt het nooit volledig duister. De duisternis, waarvoor ook kinderen bang zijn, is er zelfs niet als het donker is. Vandaar: zo lang er sneeuw is, is er hoop.
Kan het poëtischer en hoopvoller? Je moet wel een dichter zijn om zo-iets te kunnen formuleren. Dit gedicht krijgt zijn betekenis vooral door zijn laatste vers.
N.B. Herman ging steeds naar Nederland, naar een bepaald dorp in Drenthe (Taarlo), huurde daar een kamer en daar, gezeten voor een raam met een boom, kwam hij tot rust en schreef hij veel van zijn poëzie. Ik stel me voor dat hij met zijn eeuwige sigaret en een Duvel bij de hand, uitkijkend over een sneeuwlandschap en mijmerend over het leven dit gedicht heeft gescreven. Maar dat is zo maar een voorstelling van mij.
Groetjes. Tiba.
Voor het tweede gedicht kom ik later terug, want ik vind dit niet zo gemakkelijk
