Heel scherpzinnig, Mira, heel wat beter dan de zeer intellectualistische recensent.
Heel mooi dat je aan de vader dacht, ook dichter. (Guillaume van der Graft) Het meer kan dan de overvloed aan dichterlijke woorden zijn die hij nog in zich voelt, de bron is de vader, zowel van de poëzie als van hemzelf. Ik dacht ook aan Pantha rei, alles stroomt, hier ook weer van toepassing op het doorstromen van generaties. Het blijft dezelfde rivier, maar is natuurlijk toch een andere.
De naam zal dan waarschijnlijk de naam van de vader zijn. Ook de zon, de schittering van het verleden, kan een aanduiding van de vader zijn.
Ik heb het meeste uit jouw veronderstellingen gehaald, Mira, en ik geloof dat het klopt. Heel goed van je, bedankt.
Pieter
P.S. Er zijn nog wel een paar vragen. Waarom vloeit het meer in mij uit in een ander meer, beneden? Wat betekent beneden hier? Volgens mij zijn vader en zoon nog in leven.
Wat betekent: niet vergelijkbaar groot? Veel groter dan het meer in mij?
Betekent dat grote meer de hele oceaan aan poëzie waaraan hij ook een paar druppels toevoegt? De zon, de schittering van het verleden kan dan ook de totale poëzie zijn die al is gemaakt, en dan slaat het niet op de vader, wat ook waarschijnlijker is. En al is die zon nog zo schitterend en is je naam (van de vader) in die grote stroom water (poëzie)opgeschreven, daarom vervalt je naam nog niet, je poëzie was goed genoeg om te blijven bestaan, voor de dichterzoon althans.
Pieter
