Een zeer kryptisch gedicht met een al even kryptische bespreking.
De bespreker doet m.i. een poging, zij het wat krampachtig, om vat te krijgen op dit gedicht, maar ik denk niet dat hij erin geslaagd is. En dat herken ik. Soms is het echt moeilijk.
Aan Pieter: tjonge wat een moeilijk gedicht, maar je bent wel moedig! (ik denk trouwens niet direct aan een gedicht over de liefde).
Aan Jan: je zei '....als werkwoord'???? Ik sluit niets uit maar moest wel even slikken.
Aan Dettie: overschot van gelijk dat je naar een vertaler vraagt in de zaal.
Een paar schuchtere gedachten.
In eerst instantie dacht ik aan generaties die elkaar opvolgen. Ouders, kind, kleinkind; of vanuit de dichter: vader/moeder, kind (zoon, dochter).
Maar ook de stroom van dichterlijke inspiratie, al of niet met het voorgaande verbonden (want Barnards vader was ook dichter), is een mogelijke gedachte.
Wat m.i. zeker is, is dat Benno Barnard zich heeft geïnspireerd op de oude Griekse filosoof Heraclitus met zijn beroemde uitspraak: 'pante rhei kai ouden menei', 'alles verandert, niets blijft' (en daar gaan we weer met intertextualiteit!). En geloof me vrij, Benno Barnard kent zijn klassieken.
Heb ik daarmee vat gekregen op het gedicht? Nee.
mira