Benno Barnard (ja)

Jan s schreef : Ik vind het ook een mooi gedicht waarbij hij, denk ik, speelt met "meer" als waterplas versus "meer" als "mag het iets meer zijn?". Maar ook plassen als "meer" en als werkwoord.



Jan S

Als eerste reactie denk ik dat je "meer" hier niet dubbelzinnig op moet vatten, Jan. Maar verder ben ik er nog lang niet uit behalve dat ik denk dat het over de liefde gaat. Intrigerend, mysterieus gedicht.

Pieter

Bij DBNL een bespreking van dit gedicht, vooral over de vorm, ook wat over de inhoud.

Geen tijd om het grondig te lezen.



www.dbnl.org/tekst/brem012dich01_01/brem012dich01_01_0011.htm

mira

Bedankt voor de link. Interessante lectuur.



Jan S

Bedankt mira!

Helemaal onderaan het artikel wordt iets over de inhoud gezegd, maar in vrij onduidelijke taal vind ik.



Dit staat er



En ook dat is een verschijningsvorm van ‘zoals’. Het ene meer is het andere meer, maar ‘niet vergelijkbaar groot’, oorsprongen zijn verwisselbaar, maar in de vragende vorm en ‘wateren zijn van hun bron al evenzeer de bron’.

Die hele tweede strofe, waarin de grootste concentratie van klankecho's te vinden is, geeft een beeld van de eeuwige kringloop van het water (die we eerder ook al bij Kopland tegenkwamen). De strofen 1 en 3 leggen veeleer de klemtoon op het verschil: ander, niet vergelijkbaar, anders, maar, niet beneden. Die twee dimensies, van verschil en identiteit - die hier verschijnen als vloeien en stilliggen, rivier en meer - houden elkaar in evenwicht. Ze vormen een paradox die culmineert in de slotzin met zijn opvallende achteropplaatsing van ‘daarom’: het is niet omdat je naam is opgeschreven in zo'n vloeiend, zichzelf uitwissend medium als water, dat hij daarom ook vervalt; en evenzeer: juist omdat je naam in water is opgeschreven, vervalt hij niet. Omdat water onophoudelijk stroomt en terugkeert naar zijn bron, omdat water de ongrijpbare stroom én de vlakke spiegel van het meer is, omdat mijn meer, dat een woord is, anders is en hetzelfde als het meer daar beneden, omdat taal meer is dan water. Daarom verdwijnt en blijft je naam, opgeschreven in het water van tijd en taal.

---

Is er ook een vertaler in de zaal?

Ik snap van deze uitleg niet echt veel.



Dettie

Dettie schreef:



Is er ook een vertaler in de zaal?

Ik snap van deze uitleg niet echt veel.



Reactie 1. ca. 17.00 uur

Je woorden ziijn me uit het hart gegrepen, Dettie. Ik had het stuk vanmiddag al gelezen maar besloot mijn reactie nog even in de wacht te zetten. De vraag is of een dergelijke hooggrijpende analyse op de eenvoudige lezer geen afschrikwekkend effect heeft waardoor zijn zin in wat moeilijker poëzie er zeker niet groter op wordt. Maar dank aan Mira die ons op het spoor van deze recensie zette. Pieter

Een zeer kryptisch gedicht met een al even kryptische bespreking.

De bespreker doet m.i. een poging, zij het wat krampachtig, om vat te krijgen op dit gedicht, maar ik denk niet dat hij erin geslaagd is. En dat herken ik. Soms is het echt moeilijk.



Aan Pieter: tjonge wat een moeilijk gedicht, maar je bent wel moedig! (ik denk trouwens niet direct aan een gedicht over de liefde).

Aan Jan: je zei '....als werkwoord'???? Ik sluit niets uit maar moest wel even slikken.

Aan Dettie: overschot van gelijk dat je naar een vertaler vraagt in de zaal.



Een paar schuchtere gedachten.



In eerst instantie dacht ik aan generaties die elkaar opvolgen. Ouders, kind, kleinkind; of vanuit de dichter: vader/moeder, kind (zoon, dochter).



Maar ook de stroom van dichterlijke inspiratie, al of niet met het voorgaande verbonden (want Barnards vader was ook dichter), is een mogelijke gedachte.



Wat m.i. zeker is, is dat Benno Barnard zich heeft geïnspireerd op de oude Griekse filosoof Heraclitus met zijn beroemde uitspraak: 'pante rhei kai ouden menei', 'alles verandert, niets blijft' (en daar gaan we weer met intertextualiteit!). En geloof me vrij, Benno Barnard kent zijn klassieken.

Heb ik daarmee vat gekregen op het gedicht? Nee.



mira