Daniël Billiet (ja)

Geplaatst: 12 feb 2006 04:41 pm



En we hebben toestemming van Daniel Billiet voor gedichten mét commentaar



Hoera!



Dettie

Geplaatst: 13 feb 2006 05:22 pm



Een lang gedicht



'Soms lees ik je snel, lijkt het wel

of ik je zelf geschreven heb.

Stapel ik je woord voor woord tot twee

kuiltjes in je wangen mij vangen.



Je ogen zijn twee strofen in mij

bekende én soms heel vreemde hiërogliefen,

maar kijk je me aan dan til je me op

en zijn we elk een vleugel van één vogel.



Soms moet ik je stapvoets lezen,

spellen letter voor letter, ben je bijna

uitgewist en begrijp ik niet wat ik keer

op keer weer lees. Maar dan geef je me

een hand en als een lichtreclame licht je op.



En altijd blijf jij refrein, warme

witregels die ik neurie door alle harde

woorden en koude stiltes heen.



Je bent een lang gedicht,

mag ik je aanhalingstekens zijn?'





Daniël Billiet

uit: Als de banaan zich kromt, Bakermat 1994



Tiba.





Heel mooi hoe de dichter zijn geliefde "leest als een gedicht"

en deze beelden tot het einde toe volhoudt:

soms lees ik je snel

stapel ik woord voor woord



en verder



je ogen zijn twee strofen

soms moet ik je stapvoets lezen



Wat er ook gebeurt, zelfs bij koude woorden "blijf jij refrein".

Verrassend en grappig einde ook. De dichter is al tevreden als hij slechts de aanhalingstekens van het gedicht mag zijn. Mooi!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 13 feb 2006 05:47 pm

zelfs bij koude woorden "blijf jij refrein".

"Blijf jij refrein" is in mijn ogen niet koud.

Een refrein is een terugkerend iets.



Het is inderdaad een prachtig gedicht Tiba.

Het is in feite een gedicht over het raadsel 'mens'



Soms lijkt het wel of hij haar zelf geschreven heeft

en dan zijn strofen als hyrogliefen (onleesbaar)

Soms moet hij haar bij stukjes en beetjes leren begrijpen (stapvoets)

is ze bijna onbegrijpelijk (bijna uitgewist)

maar dan...is ze er weer (als een lichtreclame licht je op)



en altijd blijft zij terugkeren (het refrein)

warme witregels die ik neurie (slaat op het refrein)

Het warme refrein tussen alle harde woorden en koude stiltes heen.



en de laatste twee regels zijn prachtig!



Dettie

Geplaatst: 14 feb 2006 08:13 pm

En altijd blijf jij refrein, warme

witregels die ik neurie door alle harde

woorden en koude stiltes heen

.

Dettie schrijft:

Blijf jij refrein" is in mijn ogen niet koud.

Een refrein is een terugkerend iets



Dat bedoelde ik ook niet. Ik doelde op "door alle harde woorden en koude stiltes".

Inderdaad, ondanks dat blijft zij een terugkerend refrein. En dat refrein straalt warmte uit: "warme witregels die ik neurie".

Het is dus heel positief bedoeld.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 15 feb 2006 02:19 pm



ja ik zie nu dat je het anders bedoelde Tiba.

Het is echt een erg mooi gedicht, ik heb het nu al een paar keer gelezen en je wordt er zelf ook warm van binnen van.



Dettie

Geplaatst: 27 feb 2006 04:54 pm



Wat boeken doen



Ook de stoel kan niet meer

blijven zitten.



Zo woelen woorden

zich los van de zinnen, vlammen

op in mij, binden mij

vleugels aan, zingen van de wereld

in dit boek.



Mijn lezen vreet de kamer

leeg. Nu duurt nu geen ogenblik

maar uren avonturen.



Het raam barst open

en voert mij, ontvoert mij

naar de hele wereld buiten

in mijn boek.



Daniël Billiet

Uit: Moenie worry nie

Uitgeverij Averbode, 1999

Voorgelezen op het jeugdpoëziefestvial



De titel van deze gedichtenbundel Moenie worry nie is Afrikaans voor: ‘maak je maar geen zorgen’. Deze bundel bevat herinneringen aan Namibië en Zuid-Afrika waar Daniel Billiet een jaar rondzwierf. Eigenlijk wil de dichter dat de lezer even blijft stilstaan bij wat er zoal in de wereld rond zich gebeurt: Zuid-Afrika, de dood, kwetsbaarheid, dierenmishandeling, Auschwitz, maar ook verliefdheid, schoonheid of natuur.

Dit is een poëziebundel voor jongeren.



Dettie