Daniël Billiet (ja)

Geplaatst: 09 sep 2008 05:30 am



Hoe de zee groeit in mij



Ik zocht iets om sneller

te groeien. Weg van dit teveel

te weinig mij. De zee vond

mij.



Enkele druppeltjes licht

huppelden over zilt schuim.

De zee schudde even zijn grote

matras op voor de nacht en troostte me

dan tussen zijn vele golvende bladzijden.



De zee is zo'n lang verhaal,

ik lees het met al mijn vingers.



Hoe langer ik hem lees hoe kleiner

ik groei, hoe meer mondjes in mij

stilletjes juichen: wacht op mij,

ik kom!



Ik zal een poging wagen. Als je de zee ziet als een metafoor van het leven en de gedachtewereld van de dichter wordt alles wat begrijpelijker.

Dat leven bestaat uit een teveel aan bladzijden die te weinig met hemzelf te maken hebben. (vervreemding). Even was er wat verheldering, vertroosting (het opschudden van de matras). De laatste strofe lijkt tegenstrijdig omdat hij steeds minder van het leven begrijpt (kleiner groeit). Tot hij inziet dat dat niet zo belangrijk is. (mondjes die gaan juichen) IK moet zeggen dat ik de metafoor van de mondjes niet mooi vind, maar dat is persoonlijk.



Pieter

Geplaatst: 09 sep 2008 10:34 pm



Ja, een raadselachtig gedicht.



'Weg van dit teveel/ te weinig mij...' lijkt mij ook te wijzen op vervreemding, hij is zchzelf wat kwijt geraakt, er is te veel ballast in zijn leven.

Hij zocht om sneller te groeien...naar zichzelf toe...en kijk,

hij vond niet, hij werd gevonden... de zee vond hem.

Dat vind ik al een hele stap verder, een keerpunt of nieuwe fase.

En hij vond troost.De zee troostte hem.



Dompelde hij zich onder in de zee?

Hij wou sneller groeien maar 'groeide kleiner'.Werd hij kleiner? nee, hij groeide toch. Werd zijn zoektocht naar het 'ik' minder? Of minder noodzakelijk?

De titel is wel 'Hoe de zee groeit in mij'!

De zee groeit almaar in hem, en ja, hij juicht, hij wil er zich volledig in onderdompelen.

'Wacht,..ik kom!'



Waarvoor de zee precies staat, weet ik niet.

Kan volgens mij even goed het leven zijn als de dood, of een geliefde..., alleszins iets of iemand dat fascineert.

Zoals het gedicht.



mira

Geplaatst: 10 sep 2008 09:52 am



Ik vind het ook een raadselachtig gedicht.



Ik denk dat het gaat over een kind dat op weg is naar de volwassenheid.

De zee heeft met die volwassenheid te maken maar ze vond hém. ze bood zich als het ware aan en wordt een symbool van...ja van wat???

Van zijn verlangen naar iets groots, naar iets oneindigs?



Op het einde:



Hoe langer ik hem lees hoe kleiner

ik groei, hoe meer mondjes in mij

stilletjes juichen: wacht op mij,

ik kom!



hoe kleiner ik groei: slaat dat op het zich kleiner voelen tegenover de oneindigheid van de zee? Hoe meer hij er naar kijkt, zich in verdiept, hoe kleiner hij zich voelt?



Of slaat het op het ouder worden: hoe ouder ik word, hoe dichter ik bij de zee kom, maar hoe minder ik ook evolueer? Hoe dichter ik ook bij de dood kom? De zee is dan de uiteindelijke voleinding???

Ik probeer maar wat...



Tiba.

Geplaatst: 10 sep 2008 11:30 am



Ik zal de Gradamethode eens proberen:



Hoe de zee groeit in mij



Is dat de liefde voor de zee?

Is dit de aankondiging van iets willen vertellen, iets willen aangeven?



Ik zocht iets om sneller

te groeien.



Wilde de dichter letterlijk groter worden?

Of geestelijk groeien?

En de dichter zocht, nu zoekt hij niet meer blijkbaar.



Weg van dit teveel

te weinig mij.

Je zou hierdoor haast denken geestelijk groeien.

De dichter vond dat zijn omgeving teveel was

in die omgeving kon de dichter zichzelf niet vinden (te weinig mij)



De zee vond

mij.

Weer het woordje mij.

Vond de zee de dichter?

Letterlijk kan dat niet maar symbolisch wel.



Enkele druppeltjes licht

huppelden over zilt schuim.

Dit neemt de dichter waar. De zee laat enkele druppeltjes licht zien...

over het zilte schuim. Kan schuim symbolisch bedoeld zijn? Slechte/nare mensen worden ook wel schuim genoemd. Kan het zijn dat de dichter met de verkeerde mensen omging, in een nare situatie zat? De zee liet hem licht zien... liet de zee zien dat er ook nog wel lichtpuntjes zijn?

De lichtpuntjes huppelden... huppelen is vrolijk.



De zee schudde even zijn grote

matras op voor de nacht en troostte me

dan tussen zijn vele golvende bladzijden.



Weer die mij/me. Liet de dichter zich op de golven meevoeren? Lag de dichter op de golven die als een matras aanvoelden? Voelde het als een veilig, troostend bed?

bladzijden... dat verwijst al naar lezen, leest de dichter de zee? Laat de zee zich als een boek lezen?



De zee is zo'n lang verhaal,

ik lees het met al mijn vingers.



Heeft de zee veel te vertellen?

(Of heeft de dichter veel meegemaakt? )

De zee is er al eeuwen... er zijn oorlogen op gevoerd, er zijn mensen over gevaren, verdronken, er zijn allerlei zeedieren...

voelt (leest) de dichter via het water dat lange verhaal van de zee?



Hoe langer ik hem lees hoe kleiner

ik groei, hoe meer mondjes in mij

stilletjes juichen: wacht op mij,

ik kom!



Hoe langer de dichter daar op de golven ligt, hoe langer de dichter het verhaal van de zee 'leest' hoe kleiner de dichter groeit. Is de dichter onder de indruk van de grootse verhalen van de zee? Voelt hij hoe nietig hij is in verhouding tot de zee? Of beseft hij dat sneller groeien zich niet laat dwingen? (Hij wilde sneller groeien)

De dichter voelt zich gelukkig? Mondjes in hem juichen! Juichen is vrolijk.

En dan weer die 'mij'... Wacht op mij...

Beseft de dichter dat hij zichzelf terug zal vinden? Is hij daar blij om, juichen daar die mondjes om? Beseft hij dat het tijd kost om zichzelf te hervinden? Dat de tijd zich niet laat dwingen... Groeien kost tijd, dat bestaat ook uit ervaringen.. Weet hij dat nu door de verhalen van de zee?

Weet hij nu dat die groei zal lukken?

Die mondjes juichen al. Wacht op mij, ik kom. (De dichter vindt zichzelf terug)



Dettie

Geplaatst: 10 sep 2008 03:41 pm



Hallo Allemaal,

Heel erg bedankt voor jullie reacties, ik begrijp het gedicht nu wel wat beter, maar ik vind t inderdaad ook echt heel raadselachtig!



Brenda

Een maand later



Soms verveelde ik me zó

dat ik alvast naar school stapte

om mijn voeten de weg te tonen.



Ook dekte ik luid de tafels

van 4 of 6 of 9, maar daar kon

mijn zus niet tegen.



Mijn beer zei niet nee

op mijn dictee, hij werkte mee,

maar met heel onzichtbare inkt.



Een maand later schuifel ik

met onwillige schoenen de klas binnen,

vermink hakkelend de tafels

van 7 en 8 en kleuren mijn punten

hoogrood bij een dictee.



O, wanneer regent het opnieuw

vakantie?





Daniel Billiet

uit: Alleen aan zee is de kust veilig,

Bakermat Uitgevers, Mechelen 1993



Tiba.



zie voor dit gedicht het thema "gedichten over vakantie"

car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?t=619