Geplaatst: 14 apr 2005 12:18 pm
Hoe de zee groeit in mij
Ik zocht iets om sneller
te groeien. Weg van dit teveel
te weinig mij. De zee vond
mij.
Enkele druppeltjes licht
huppelden over zilt schuim.
De zee schudde even zijn grote
matras op voor de nacht en troostte me
dan tussen zijn vele golvende bladzijden.
De zee is zo'n lang verhaal,
ik lees het met al mijn vingers.
Hoe langer ik hem lees hoe kleiner
ik groei, hoe meer mondjes in mij
stilletjes juichen: wacht op mij,
ik kom!
Daniel Billiet
uit: Alleen aan zee is de kust veilig, Bakermat 1993
Daniel Billiet is een Vlaams dichter die vooral voor kinderen schrijft. In zijn nawoord van "Alleen aan zee is de kust veilig" zegt hij:
"Vroeger schreef ik op mijn dichtbundels: poëzie van 13 tot 133 jaar. Natuurlijk schrijf ik nog altijd voor deze jongeren, maar ook voor ouderen van pakweg 11 jaar." En verder vindt hij het onnodig om onderscheid te maken tussen kinder-, jeugd- of volwassenenpoëzie want: "Er is poëzie en geen poëzie, maar versjes of rijmelarij."
Tiba.