Geplaatst: 09 apr 2005 08:06 am
,,Neem nu bijvoorbeeld dat gedicht van C.O. Jellema, `Zeegezicht'. Daarin loopt een babykrabje over een mannenhand. `Nog kleiner dan de nagel van jouw pink/ zijn grijsblauw pantsertje nog niet verhard'. Dat is oog voor het beeld, het ís iets, het heeft betekenis. Dat krabje kruipt rond in dat ineens vreemde heelal waar de bodem warm is en laat zich dan weer terugvallen tussen de spleten van basaltblokken waar hij vandaan komt. Door die babykrab wordt de dichter zich plotseling bewust van zijn eigen verlorenheid in een onkenbare wereld. Hoe weet je dat dat iets is, een beeld waar je iets mee kunt. Omdat die gebeurtenis je raakt. Omdat hij je raakt, ontstaat er zoiets als een bezielde blik. En een bezielde pen. Maar dan zit je meteen weer met het woord `bezield' dat een religieuze bijklank heeft. Misschien kun je beter zeggen: de scheppende blik.''
Oek de Jong
Lizzy
