Geplaatst: 10 apr 2005 08:37 pm
Dettie schrijft:
Ik vind het een moeilijke tekst van Herman de Coninck. Maar dat heb ik bij zijn gedichten ook, ik begrijp ze vaak niet of laat ik het zo zeggen ik voel niet wat hij bedoelt. Op enkele uitzonderingen na.
Bedoelt hij dat poëzie de dingen met elkaar verbind? Ook al lijken ze tegenstrijdig?
Het gedicht van jellema vind ik prachtig. Ik zie er niet zozeer een bewust worden van zijn eigen verlorenheid in. Eerder een terugkeren naar het vertrouwde na kennis gemaakt te hebben met een vreemde wereld.. Nog wel zonder aarzeling...
Maar het gaat om het beeld dat dit gedicht oproept en inderdaad het doet iets met je. Ik denk dat dat de essentie van poëzie is. In een paar woorden een beeld oproepen dat je raakt
.
Herman DC heeft het erover dat een goed gedicht oog heeft voor de tegenstrijdigheden die bv. in gevoelens zitten en die niet probeert weg te werken of uit te leggen, maar dat juist de tegenstrijdigheden vaak een gedicht dragen. Toevallig of niet, hij vertrekt van het 'beeld in de poëzie", wat jij hier nu ook juist hebt vermeld, vandaar dat ik je reactie volledig gecopieerd heb.
Ik heb lange tijd gedacht dat het beeld het poëtisch middel bij uitstek was. (...) De laatste tijd ben ik de paradox een minstens even essentieel poëziemiddel gaan vinden, en misschien is het niet eens een middel maar de essentie. Vooral liefdespoëzie maakt dat duidelijk. Een wonder kan alleen als het heel simpel is, geluk is verdrietig, echte melancholie is eigenlijk diep gelukkig, bij Kopland zijn vergankelijkheid en sterfelijkheid een goeie zaak (...)
Gevoelens zijn tegenstrijdig, en een dichter is degene die die tegenstrijdigheid ziet en vooral: laat bestaan. De paradox, als stijlfiguur, doet dat. Maar de paradox is meer dan zomaar een stijlfiguur. Het wonder van de poëzie zal er wel in bestaan dat er ergens een helder raadsel blijft (uit: Intimiteit onder de melkweg).
Tiba.
