Poëzie als therapie

Geplaatst: 22 okt 2006 01:06 pm



Ja eigenlijk lopen nu twee onderwerpen door elkaar.



Tiba heeft het over poëzie als therapie, mensen gedichten laten lezen of laten schrijven als therapie.

Het krantenartikel gaat over schrijvers en dichters zélf.



Volgens het krantenartikel zijn schrijvers en dichters over het algemeen depressiever dan de gemiddelde mens. En dichters nog vaker depressief dan schrijvers.

Maar ik vind het nogal een vaag artikel, je weet helemaal niet welk uitgangspunt ze voor hun onderzoek hebben genomen en met welke mensen, in welke beroepsgroep enz. ze die vergelijking getrokken hebben.



Ik denk dat eventueel gedichten meebrengen naar een therapie of gedichten schrijven wel iemand kan helpen dingen bespreekbaar te maken. Als je aangeeft waarom een gedicht je raakt of waarom je juist dat geschreven hebt kan het volgens mij wel verhelderend werken.



Dettie

Geplaatst: 22 okt 2006 06:56 pm



Ik had nog geen tijd om op het artikel dat Dettie plaatste te reageren.

Bij deze probeer ik dit goed te maken.



Er zijn inderdaad 2 dingen: heeft het lezen van poëzie therapeutische waarde? Dat was mijn uitgangspunt omdat me verteld werd dat men daar in instellingen mee werkt. Ik vroeg of iemand daar ervaring mee had.

Zelf denk ik dat het lezen van gedichten wel degelijk therapeutische waarde heeft. Dettie raakte het al aan: bij rouw, verlies (in al zijn vormen) wordt vaak teruggegrepen naar gedichten. Het lezen daarvan kan volgens mij wel degelijk therapeutische waarde hebben. Ik weet niet of daar studies over gemaakt zijn.



En nu het tweede: Heeft het schrijven van poëzie therapeutische waarde en zijn schrijvers en dichters depressiever dan de gemiddelde mens?



Eerst het tweede: ik denk dat schrijvers in het algemeen en dichters in het bijzonder een bepaalde gevoeligheid hebben, een sensitiviteit die hen ertoe aanzet hun gevoelens op papier te zetten. Of ze vaker depressief zijn dan andere mensen weet ik niet, ik meen dat ooit nog gelezen te hebben, geen idee of dat op degelijk onderzoek gebaseerd is. Ook dat zelfmoord vrij veel bij dichters voorkomt (ik moet daar nog ergens een artikel over hebben).



Heeft het schrijven van gedichten therapeutische waarde? Ik heb zo het idee dat wanneer iemand af en toe een gedicht schrijft, dat weinig therapeutische waarde heeft. Als het gaat om dingen van zich af te schrijven, of in een bepaalde contekst te plaatsen, of om dingen op een rijtje te zetten, lijkt me inderdaad bv. een dagboek of een verhaal beter.



Iets anders is het wanneer iemand een hele reeks gedichten, zeg maar bundels schrijft over wat hem nauw aan het hart ligt, over de wereld rond hem, de gebeurtenissen, alles wat hem bezighoudt, kortom de wereld probeert te vatten en tot uitdrukking te brengen via zijn gedichten (ik denk nu aan Roberto Juarroz, Pessoa ook waarschijnlijk). Voor dat soort dichters heeft het schrijven van gedichten wel therapeutische waarde volgens mij.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 23 okt 2006 02:36 pm



Dat is toevallig. Vanmorgen, maandag, een assesment ondergaan in functie van een opleiding. Daarbij hoorde ook een persoonlijkheidsvragenlijst. Een aantal vragen gingen over de manier waarop ik naar poezie keek (of ik er sowieso naar keek) en of ik bijvoorbeeld meer verhaalgerichte dan wel verbeelding gerichte gedichten (gedichten die door de woorden associaties opriepen) als voorkeur had. Blijkbaar heeft persoonlijkheid en gedichten iets met elkaar gemeen. Wat ik eigenlijk al vermoedde. Gelukkig was het in kader van opleiding en niet van therapie.



groetjes,



Jan S

Geplaatst: 28 okt 2006 07:45 pm



Jan S schrijft:

Vanuit Rationele Effectiviteits Training onderzoek en inzicht blijkt dat mensen die problemen ontwikkelen vaak verkeerde betekenissen geven aan situaties die ze tegenkomen. Even een simpel voorbeeld. De interpretatie die je bijvoorbeeld geeft aan een geeuwende buurman, terwijl jij je reisverhaal vertelt, kan je interpreteren als: "mijn verhaal is saai". Deze betekenis die je hieraan geeft,t ontwikkelt bij jezelf een mogelijk slecht gevoel met als waarschijnlijke conclusie dat je asap wil stoppen met je verhaal.

Maar als je het geeuwen interpreteert als 'hij heeft een wilde nacht achter de rug' , kan het een geheel andere reactie bij jezelf teweeg brengen.



Gedichten schrijven kan, naar mijn inziens, mensen actief doen nadenken over betekenissen die zij geven aan de situaties waar ze bij betrokken zijn.



Ik ga nog niet zover dat ik bij coaching mensen laat gedichten schrijven. Maar ik kan er mij wel iets bij voorstellen dat je, als therapeut dan, mogelijk wél met gedichten iets zinvol kan doen als het past bij het persoonlijkheidstype van de betrokkene

.





Dat over "de betekenis die je aan een situatie geeft", begrijp ik. Is ook een reuze interessante idee. Maar ik heb geen idee wat asap is. Moeilijk dus om reageren...

Op zijn minst intrigerend, die trainingen.



Jan S. schrijft verder:

een assesment ondergaan in functie van een opleiding. Daarbij hoorde ook een persoonlijkheidsvragenlijst. Een aantal vragen gingen over de manier waarop ik naar poezie keek (of ik er sowieso naar keek) en of ik bijvoorbeeld meer verhaalgerichte dan wel verbeelding gerichte gedichten (gedichten die door de woorden associaties opriepen) als voorkeur had. Blijkbaar heeft persoonlijkheid en gedichten iets met elkaar gemeen.

Ik stel me hierbij de vraag wat de meeste mensen daarop antwoorden, daarbij vermoedend dat het merendeel helemaal géén poëzie leest.

Het gaat bij deze niet echt over de "therapeutische waarde van poëzie", maar vind het merkwaardig én belangwekkend dat die vraag gesteld wordt nav een vragenlijst over iemands persoonlijkheid.

Welke conclusies zou men daaraan dan verbinden?



Overigens, wat is een "assesment", ik kan het niet helpen, maar ik word een beetje dol van al die Engelse woorden die ik niet begrijp.

Wat ik nog wou weten, Jan, heb jij er een kijk op, vanuit je professionele bezigheden én kennis als lezer van gedichten, of het lezen van gedichten een therapeutische waarde kan hebben?

Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 02 nov 2006 04:51 pm



Ik ben niet Tiba maar ik vind dit wel heel interessant om te lezen.



Ik heb wel assesments gehad/gedaan (hoe zeg je dat?) in het kader van werken met vrijwilligers, hoe ze te motiveren etc. Veel aan gehad maar soms ook confronterend.



Mijn man heeft de RET gedaan ook in het kader van zijn werk en was er zeer over te spreken. Diegene die de training gaf had ook een boek daarover geschreven wat we gekocht hebben maar ik kan het niet vinden momenteel.



Dettie

die sensing is als ik jouw beschrijving lees. (weer wat geleerd )

Geplaatst: 03 nov 2006 05:34 pm

En dat je Rationele Effectiviteits Training intrigerend vind Tiba dat kan ik begrijpen. Het is sowieso één van de middelen om je eigen denkmechanismen te ontdekken en het geeft vele mensen de kans om hun irrationele gedachten te doorbreken en te vervangen door meer rationele en constructieve gedachten.

Heel interessante materie is dat. Rationele en constructieve gedachten zijn heel belangrijk in werkomstandigheden, denk ik, en ook in de dagelijkse omgang met mensen.

En om even de knuppel in het hoendergok te gooien: zou het irrationele niet een belangrijke factor bij kunstenaars en het tot stand komen van kunst zijn (schilderkunst, poëzie...)?

Of dat poezie een therapeutische waarde heeft? Er zijn volgens het boek Psychologie, Roediger e.a., Academia Press meer dan 200 verschillende therapieën. Of er voor elk van deze therapie vormen een effectiviteitsstudie werd uitgevoerd is niet duidelijk. Afhankelijk dan nog van de manier waarop je "therapeutische waarde" definieert. Ik denk alleszins dat, zoals ik al eerder aanhaalde, poezie over dingen doet nadenken en daardoor misschien ook de eigen denkmechanismen doet ontdekken.

waaruit ik afleid dat het ontdekken van de eigen denkmechanismen "genezend" werkt, en dat poëzie daar misschien wat kan toe bijdragen. Nou, zo had ik het nog nooit bekeken (ben in die wereld ook niet thuis). In mijn hersenskronkels zitten dus waarschijnliijk ook denkmechanismen , interessant idee!

Laat me even stilstaan bij de verschillen in voorkeur bij het waarnemen. De zogenaamde SENSING versus INTUITION functie.

Je merkt het verschil vooral als twee mensen, waarbij de ene mens bij voorkeur SENSING gebruikt (is oog voor het nu, voor details, voor praktische zaken) en de ander INTUITION gebruikt (is oog voor toekomst, verbeelding, van hak op tak springend een beeld vormen) naar een schilderij in een museum kijken. De sensing persoon zal eerst de details opnemen om er vervolgens een betekenis in te zoeken; de intuition persoon zal eerst een betekenis aan het schilderij geven, aan het geheel, zonder al te veel details gezien te hebben.



Ik kan mij dus inbeelden dat de voorkeur voor bepaalde soort poezie wel eens een indicatie kan zijn over een persoon zijn waarnemingsfunctie.

Mooi hoe je dat uitlegt met het kijken naar een schilderij.... sensing ben ik ook, denk ik (kijken de meeste vrouwen niet naar de details?); bv. van heel veel huizen die ik regelmatig passeer weet ik bij welke in de voortuin een magnolia of een Japanse kerselaar staat, want daar valt mijn oog op, hoe het huis eruit ziet weet ik vaak niet, (behalve bij intrigerende details als glasramen...), langs de andere kant, mmm, van de hak op de tak springend een beeld vormen (van het ene detail in het andere), of bij een schilderij overweldigd zijn door het geheel, zit er soms ook wel in...



In elk geval bedankt voor je uitleg!

Groetjes. Tiba.