moeten gedichten absoluut een boodschap uitdragen ?

Geplaatst: 24 mei 2007 06:12 am



Ik kan me echt niet meer houden,

en hoop ons Tiba en Jan S mee te sleuren in deze kwestie :



Herman De Coninck beweerde niet te houden van gedachten in gedichten.

Daarom schreef ik ooit volgend "gedicht" :



Maar wie heeft niet eens een gedicht in gedachte ?

Of een gedicht als gedachte ?

Of een gedicht dat er uit wil treden,

uit die gedachte,

voor het voetlicht van de rede

der verstandhouding en aardser machten,

zonder die gedachte of die houding te willen verraden,

zonder die gedachte niet eerst met beelden te hebben beladen,

met goud, wierook, en mirre,

zoals de drie wijzen in het volgen van een ster ?

Of ga ik te ver ?



Opdat een gedicht in een gedachte zou passen,

moet het logischer zijn, en begripvoller.

Opdat een gedachte in een gedicht zou passen, denk ik,

mag het er slechts te gast zijn, en op een tussenverdieping weliswaar,

maar vrij om daar alle heisa te maken als van een regelrechte eigenaar.



Gedachten en gedichten strijden nooit om de eer.

Gedachten strijden om de overhand,

gedichten om de waarheid.

Maar zij komen elkaar nooit tegen, zoals de mangoest en de ringslang.

De ene jaagt ’s nachts, met alleen de tijdloze sterrenhemel boven zich,

de andere overdag, in het klare licht van argument en redelijkheid.



Zij verdelen de rijke aarde onder elkaar.

Voor elk is er genoeg van :

er is overal méér dan in hoofden kan,

en mínder dan in harten kan.



Of kort samengevat zoals ik het zie :

filosofie is uit verband getilde poëzie.



(Sorry voor het onbeleefd mezelf citeren.

Maar het werd me te machtig,

dit oude "gedicht" indachtig.)



g



Jom

Geplaatst: 25 mei 2007 05:45 am



Ik voelde me aan de mouw gesleurd, dus dacht ik, gauw, gauw....en Jom zijn gedicht vind ik echt WAAUW.



Zoals ik schreef waar dit topic begon: "moet een bloem emotie bezitten, of volstaat gewoon de bloem?"



Als Rutger door een landschap ontroerd wordt, is ontroerd kunnen zijn dan niet de saus over het gedicht....of het gedacht tussen de verdiepen van de regels?



Jan S

Geplaatst: 25 mei 2007 12:49 pm



Dus als ik jullie goed begrijp moet ik gedichten helemaal niet zien als een medium dat iets wil overdragen, maar slechts een kunstwerk op zich? Zoals een schilder groffe kwasten en kleine kwasten gebruikt om een schilderij te schilderen met zijn zijn nuances en zijn beeld op zich?

Wat ik dan niet echt snap, waarom dicht een dichter als het aan niemand besteed is? Waarom zou een schilder een schilderij willen maken als niemand ernaar kijkt? Ik bedoel, dit hele forum bestaat omdat wij gedichten van anderen willen lezen en erover willen discussieren.

De kunstenaar wil toch communiceren met anderen, op zijn manier?

Dit is wat Dettie ook al meldde geloof ik.



Ik snap dat een gedicht gewoon een beeld of gedachte kan uitdragen, maar is dat beeld op zich dan geen boodschap, en dan niet concrete boodschappen zoals: VERBETER DE WERELD, RED ONZE KINDEREN, alhoewel er wel sterke moraliserende gedichten bestaan, maar meer een boodschapp zoals gratie, schoonheid, emotie, liefde.

Zit ik dan in een verkeerde gedachtegang?Het zijn gewoon dingen die ik me afvraag, ik probeer geen mensen voor hef hoofd te stoten:P, ik vind het een interessante discussie.



Groeten

Petorestes

Geplaatst: 25 mei 2007 01:05 pm



Dan zal ik even zeggen wat een gedicht voor mij betekent of kan betekenen.



Voor mij is een gedicht iets wat mij even doet stilstaan bij iets.

Een gedicht elimineert allerlei gedoe (veel woorden) tot de kern van dingen.

Een gedicht kan mij dingen op een andere manier laten zien.

Een gedicht kan soms voor mij precies uitdrukken wat ik op dat moment voel maar wat ik nooit zo onder woorden zou kunnen brengen.

Voor mij is een gedicht dus zeker een medium dat iets over kan dragen.



Een ander kant van deze discussie is wat de dichter er zelf van vindt.

Ik heb regelmatig contact met dichters (o.a. dichters van de maand) Zij vinden het zeer prettig dat hun gedichten gelezen worden en heel apart om te lezen wat een gedicht oproept. Veelal willen ze zich niet bemoeien met onze discussies juist omdat ze niet willen dat een dichter zegt... zo is het! Dan is de discussie ook over.

Wel kunnen ze erg waarderen dat er over hun gedichten nagedacht wordt en om te lezen wat een gedicht doet met iemand.

En, vinden ze zelf, ze leren er veel van omdat ze dan zien hoe hun gedichten over komen.



Dettie

die graag over gedichten discussieert alleen vaak niet weet waar ze de tijd vandaan moet halen.

Geplaatst: 25 mei 2007 07:07 pm



Ik kan me wel vinden in een heel aantal dingen, die hier aangehaald werden. Iedereen heeft natuurlijk wel zijn eigen specifieke mening omtrent boodschappen in gedichten. Misschien bedoel ik een gedicht zus, en ziet een lezer het zo. Daar kan ik best mee leven. Niemand hoeft voor mij te zien wat ik een gedicht zie, en verwacht ook het omgekeerde niet. Ik vond deze discussie, die eigenlijk begonnen is rond een superkort gedicht van mij, best boeiend. En ik denk wel niet dat er zich iemand voor het hoofd gestoten voelde.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 28 mei 2007 02:06 am



Een gedicht is inderdaad iets wat je doet stilstaan bij wat er staat en poezie zegt heel veel met weinig, je zei dat het je stil liet staan bij zaken, je dingen op een andere manier liet zien, is dat omdat er zo weinig woorden staan dat je er wel over na moet denken? Is dat waarom een man van weinig woorden een complex man wordt?



Ik moet zeggen dat je me wel hebt laten nadenken, vooral door het volgende stuk:



''Een dichter moet toch niet denken aan wat anderen ervan vinden, maar aan wat hij kwijt wil in een gedicht?

Een ander kant van deze discussie is wat de dichter er zelf van vindt.

Ik heb regelmatig contact met dichters (o.a. dichters van de maand) Zij vinden het zeer prettig dat hun gedichten gelezen worden en heel apart om te lezen wat een gedicht oproept. Veelal willen ze zich niet bemoeien met onze discussies juist omdat ze niet willen dat een dichter zegt... zo is het! Dan is de discussie ook over.''



Waar het op neerkomt, is dat het referentiekader van de lezer wel belangrijk is bij het lezen van een gedicht, maar de dichter zelf een boodschap wil uitbrengen aan wie het dan ook wil lezen en interpreteren?

Het is toch niet zo dat als ik zeg dat Herinnering aan Holland van Marsman over het gebrek aan water in Afrika gaat, dat ik dan gelijk heb?

Als het gedicht helemaal geen medium zou zijn, dan zouden wij het ook niet kunnen lezen toch?



De dichter heeft uberhaupt een intentie bij het maken van het gedicht, een emotie, een gemoedstoestand, een drang tot beschrijving. Waarom zouden ervaren en geprezen beroepsdichters wel beweren dat ze het fijn vinden dat mensen over hun gedichten nadenken, maar dat het voor hen niet uitmaakt of mensen wel of niet als mensen zouden doen lezen. Zouden ze kunstenaar zijn, als niemand hun kunstwerk bewondert?



Wat ik overigens ook een interessante discussie vind, is of poezie puur emotioneel is, of dat dichters best goede gedichten kunnen bouwen volgens een bepaalde wetmatigheid en regels, en dus met een bepaalde stijve inzet gedichten kunnen produceren, en dan wil ik niet horen dat het een mix van beide is:P.



Ik zou graag willen weten wat jullie ervan vinden.



Groeten Petorestes