Wim Brands - De jas

Leestafel heeft toestemming van Wim Brands om dit gedicht te plaatsen.



Dettie

Geplaatst: 01 feb 2007 06:03 pm





De jas





Maar eerst is er een oude jas. Nu hangt hij

aan de kapstok, binnenkort wordt hij

verbannen naar het hok.



En eerst is er een avond waarop ik aarzel

naar buiten te gaan. Buiten is het koud.

In gedachten trek ik voor het eerst



die oude jas aan. Ik ben alleen op straat.

Wie had dat durven hopen. Ik kijk

in de ruiten en zie



voor het eerst mijn vader in deze stad lopen.

‘Waar ga je heen?’ ‘Nergens heen.’

‘Dan gaan we dezelfde kant op.’



Wim Brands

Uit: In de metro

L.J. Veen, Amsterdam, 1997



Ik herinner me dat Rutger Kopland ook een vers heeft geschreven over de jas van een overleden vader. Het staat op gert.slings.nu en het heet 'Zijn jas'. Boeiend om eens te vergelijken.



Wim Brands is de presentator van een boekenprogramma van de VPRO, als ik me niet vergis. Ik vind dat hij dat heel goed doet.



Gert

_________________

gert.slings.nu

Geplaatst: 01 feb 2007 06:35 pm



Nog maar vluchtig gelezen, Gert, later grondiger.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 02 feb 2007 12:37 am



In dit gedicht gaat het (volgens mij) over een vader die binnenkort door zijn zoon naar een bejaardetehuis wordt 'verbannen'. Pas dán gaat deze zoon terugdenken aan zijn vader (de oude jas voor het eerst in gedachten aantrekken en zijn vader voor het eerst in deze stad zien lopen), beseft hij hoeveel hij op hem lijkt (ze gaan dezelfde kant op).



Yasmine

Geplaatst: 02 feb 2007 01:19 pm



Titel: Het vers draagt als titel De jas. Daar gaat het dus over.



Strofe 1: Aan de kapstok hangt een oude jas. Een jas van zijn vader, die er kennelijk niet meer is (gestorven?). Die jas hangt er al een tijdje, maar gaat binnenkort naar het hok, waar kennelijk afgedankte kleren worden opgeslagen. Oude huizen hebben vaak één of meer van dat soort hokken.



Strofe 2: De ik-verteller aarzelt naar buiten te gaan: het is koud. Hij trekt in gedachten de oude jas van zijn vader aan en gaat daarmee in gedachten naar buiten.



Strofe 4: Hij is in gedachten gelukkig alleen: hij voelt zich voor gek lopen.

Hij kijkt in de ruiten en ziet zijn vader: zo lijkt de ik op hem. Hij vereenzelvigt zich met zijn vader en wisselt enkele woorden met hem.

Vooral de laatste zin vind ik fantastisch.



Trouwens het hele vers spreekt mij erg aan. Mijn vader is ook overleden en ik lijk veel op hem. Het argeloze begin van strofe 1 en 2 vind ik ook heel bijzonder.



Het is zo eenvoudig allemaal, maar heel subtiel. Voor mij een heel bijzonder vers, om nooit te vergeten.



Gert

_________________

gert.slings.nu

Geplaatst: 02 feb 2007 02:48 pm



Ja! Het gedicht De jas mag blijven staan!

Kreeg net de toestemming binnen voor dit gedicht.



Dettie