Gedichten over de zee

Sorry Tiba en Mira, dat ik jullie moest laten wachten,maar nu is Mireille er.



Het zijn inderdaad een heleboel korte teksten. Er zijn er letterlijk honderden meer.

Ik zal het verduidelijken,door ze om en om blauw te maken.



Manja.

Maar ik moet het maar niet meer doen of niets doen of met Dettie overleggen of ik terugkom.



O ja Tiba, ik dacht aan EN RADE van Jan Engelman,die had ik ooit op een gegeven bij raad de dichter en toen had jij zo'n mooie link naar een gezongen versie. Weet je die nog?



Zelf gevonden.

Geniet ervan met zijn "allen"



s91186593.onlinehome.us/poetisch/gedicht.php?id=209

Nu is het idd. ineens veel duidelijker.

Die link bij En rade: herinner me niet meer dat ik die geplaatst heb, laat staan dat ik nog weet waar ik die gehaald heb .



Tiba.

Manja zegt:

Sorry Tiba en Mira, dat ik jullie moest laten wachten,maar nu is Mireille er.



Het zijn inderdaad een heleboel korte teksten. Er zijn er letterlijk honderden meer.

Ik zal het verduidelijken,door ze om en om blauw te maken.



Manja.

Maar ik moet het maar niet meer doen of niets doen of met Dettie overleggen of ik terugkom.



O ja Tiba, ik dacht aan EN RADE van Jan Engelman,die had ik ooit op een gegeven bij raad de dichter en toen had jij zo'n mooie link naar een gezongen versie. Weet je die nog?



Zelf gevonden.

Geniet ervan met zijn "allen"



s91186593.onlinehome.us/poetisch/gedicht.php?id=209

Het onderscheid tussen de verschillende gedichten van Max Croiset is nu wel duidelijker.



EN RADE van Jan Engelman herontdek ik nu. Ik ben wel even de vertaling/betekenis van de titel vergeten.

Maar het is een prachtig gedicht.



mira

Heb het even opgezocht mira,



De titel En rade (aan de ree) is een verwijzing naar de film 'En Rade' van de Alberto Cavalcanti met beelden van een stapel suikerzakken met het opschrift: Sulina Braïla Sulina Brest Sulina Singapore. Een vocalise is een zangoefening op één klinker of een gedicht dat op klankassociaties berust



Dat vond ik hier jacobdebruin.web-log.nl/jacobdebruin/200...jan_engelman_en.html



Dettie

De oude zeeman



Wanneer ik op de duinen stond,

Vóór vele - vele jaren,

En ginds in zee een zeiltje zag,

De haven uitgevaren;

Dan kwam de lust naar verre reis

Mijn jeugdig hert bedriegen,

En 'k wenste wel de meeuw te zijn

Om heen te mogen vliegen.



De zeeliên in de hoek van 't vuur,

Bij winteravondstonden,

Verhaalden van gevaar en storm

En wat zij al bestonden,

Van lange reis en zeldzaam oord

En vrolijk zeemansleven.

- O reizen, reizen, verre gaan

En op de golven zweven!



Ik had de dagen opgeteld.

Thans was het uur verschenen.

Wat gaf mij eigen haard en huis?

De verte trok mij henen:

De verte met haar toverlach,

En al het onbekende;

Hoe sloeg mijn hert van ongeduld,

Als 't schip zich zeewaarts wendde!



Maar als op 't dek ik eenzaam stond,

In verre zee gedreven,

En door de avondmist allengs

De oever weg zag zweven,

Een vreemde treurnis kwam mij op,

Mijn oog zocht in de verte,

En 'k was verwonderd van de zucht,

Die opsteeg uit mijn herte.



Ik heb gereisd, ik heb gerust,

Gezocht en niet gevonden

't Geluk, in eigen stille streek,

Noch ginds op vreemde gronden.

Maar in de rust en in 't gewoel,

Toch is de tijd verlopen,

En heeft tot weemoed zacht gewiegd

Mijn wensen en mijn hopen.



En 's avonds, als de regen plast

En holle winden tieren

En dat het schip mij morgen wacht,

Om weêr in zee te stieren,

Dan vat mijn hert een droef gevoel,

Ik kan het niet verdrijven,

Maar 'k wenste wel een kind te zijn,

Om t'huis te mogen blijven!



Virginie Loveling

Uit de bundel: Gedichten (1870)

Dankjewel, Dettie.

(ik had dit al eens geschreven, maar ik vind het niet meer, misschien toch niet goed doorgestuurd?).



mira