Gedichten over de zee

Baders hartewens



Dwars door de tuinen

Van roos en ranken

Zich ’t pad te banen,

Dan door de lanen

Van zand en dennen

Vluchtig te rennen

Tot waar de kruinen

Van hoge duinen

In ’t blauwe blanken

En zo te naderen

Met zwellende aderen

In laatste loop

De harde golven

En, overdolven,

Hun koele doop.



Albert Verwey (1865-1936)

uit: Oorspronkelijk dichtwerk,

Querido/v.h. Mees

Amsterdam/Santpoort, 1938



Dettie

De tocht van de tuinen, door de duinen naar de zee is heel visueel voorgesteld.

De taal vind ik toch wat verouderd, of ligt het aan de rijmen?



Tiba.

Son of a beach



Zee, het zeer wijde gevoel

van te klein, bijna overbodig



ouder wordende billen waarin

nog iets trilt en schommelt



lopend naar de rommel die hij

heeft gevonden: wier, dooie



vis, slijm. Bukt, tot waar

het wit wordt tilt de wind



haar jurk op: zacht vlees. Kijk

naar de zee.





Rutger Kopland

uit: Wie vindt heeft slecht gezocht,

Van Oorschot, Amsterdam 1972



Tiba



uit het item "gedichten over water" ook hier geplaatst.

Zeewaarts gezegd



De zee is trots op haar duinen.

Brekensgereed houdt zij de duinen bestendig.

Zij heeft haar kusten lief en kust ze.



De zee plant zich voort in het water.

De zee is voedzaam als een rijpe boomgaard.

Zij is de moeder van de grootste sterren.



De zee is een regen van goedheid,

beken het maar, zij is onmisbaar.

De zee blijft zoals altijd altoos vrede,

want in zee werd nog niemand mishandeld.



Paul Snoek



uit de bundel noodbrug

Antwerpen, De sikkel 1995



Tiba.



Dit gedicht stond al bij het thema "gedichten over water":

car.messageboard.nl/38686/viewtopic.php?t=421&start=25

Met ferme pas lopen zij

in gekabelde breierij

soms laarzen en een capuchon

turend naar de horizon



Ik lopend in mijn daagse kloffie

tussen maaltijd en de koffie

vertrouwd met wind en zee

de hond loopt met me mee



Cyra

Zelf gemaakt, Cyra?



"dagelijkse kloffie" klinkt in mijn (Vlaamse) oren heel apart!



Tiba.