Gedichten over steen

Geplaatst: 23 dec 2005 09:53 am



#1510

How happy is the little Stone

That rambles in the Road alone,

And doesn't care about Careers

And Exigencies never fears --

Whose Coat of elemental Brown

A passing Universe put on,

And independent as the Sun

Associates or glows alone,

Fulfilling absolute Decree

In casual simplicity --



Emily Dickinson



Vrij vertaald :



Hoe kei-nijg voelt zich niet de kleine steen

die van kindsbeen zwerft over de weg alleen

en zelfvoldaan geen zier geeft om een baan

maar geen obstakel uit de weg zal gaan.



De steen wiens blazoen van grijs graniet op dito-veld

een passerend heelal zelfgenoegzaam op haar sterrenboezem speldt.



De steen die stof doet waaien, schaduwcoalities vormt,

of eenzaam in zichzelf de dag verglimt

vrij zoals de zon over de hemel of achter wolken klimt.



De steen die in zijn nederigste toevalligheid

en zonder verpinken alle eeuwige principes slijt.



gg Jom

Geplaatst: 23 dec 2005 10:04 am



Je vertaling blijft geweldig Jom!



Dettie

Geplaatst: 23 dec 2005 05:37 pm



Blij dat die hier weer staat, Jom!



Keineig!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 03 jul 2007 11:44 am



Saint-Mélany



Stenen. Hier ligt zoveel steen

het eind van steenzijn af te wachten.

Tillen wij ze een voor een,

seconden in slaaploze nachten.



Redenen om te bestaan,

de rimpelingen in het water:

denken we van voor af aan

dan is het duizend eeuwen later.



Er zou een zandman moeten komen,

of een eeuwig schone slaapster,

de vrouw van Lot als stenenraapster.



Alleen in onze oude dromen

zal tijd genoeg gedaante krijgen

en zwijgen zachtjes overstijgen



Hilde Keteleer.

uit' Al wat winter is en waar'

Wereldbibliotheek. 2001



Deze bundel van Hilde Keteleer (°1955) is haar debuut.

Ze publiceerde eerder gedichten in 'De Gids'. Vertaalt uit het Duits en het Frans. Werkt mee aan verschillende literaire rubrieken in kranten en tijdschriften.



Leni



Hier geplaatst door Tiba

Geplaatst: 04 jul 2007 06:19 am

Wil schreef:



Een ezel stoot zich



Er ligt een steen op de weg,

loop ik langs die weg;

ik stoot me.



Wees een ezel, denk ik.

Maar ik stoot me op weg van huis,

en ik stoot me op weg naar huis.

Wees een olifant, denk ik.

Maar ik kan die steen niet onthouden.



Ik ben niet gek

en zoek een andere weg,

loop achter anderen aan.

Wees een aap, denk ik, desnoods een papegaai,

maar wees geen mens.

Mijn neus bloedt,

er ligt een steen op deweg.



Toon Tellegen, uit Wie A zegt.



Wil

Prachtige tekst. Vele mensen zijn dus waarschijnlijk ook geen ezels, niet, aangezien ze zich toch wel eens meer aan dezelfde steen stoten.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 06 sep 2007 05:13 pm



Stenen



Een kiezel brak mijn rug,

een strohalm had volstaan,

een spiegelbeeld, een zucht.



De eerste steen al had mij

op de grond gegooid.

Een god waarde rond



en schreef in het zand

in het bloed in mijn ogen.

Hij tekende mij,



een rimpelloos meer,

ik was het tegendeel,

dat overspelige schrijven van goden.



Elke steen die mij trof

had een scherpe kant

en scheurde de wand waar



mijn ziel achter spinde

waardoor het oordeel

een gooi naar het nooit werd



van elke man die ooit

op mij was geklauterd.

Ik stierf op een steenworp van hem.





Ivo van Strijtem

uit: Poëziekrant, november-december 2004



Tiba.