Gedichten over steen

Geplaatst: 07 aug 2008 08:00 pm



voor Nono



soms dromen de stenen

in het licht

van zichzelf



soms staan zij

gestapeld als

muur om een stad



soms liggen zij

als gevelde vogels

op het land

in het landschap

vol constructie



gaan de paden

van de nacht

hun donkere gang

vallen hemel

en aarde samen

in hun schaduw



soms verhardt het water

tot zwarte rots

tegen het weer

het ontij

en eigen hardheid



verweerd koper dan

als bladerdeeg

zo broos



daar vliegen de vormen

elkaar achterna

als op vlucht





Bert Schierbeek

uit: Vlucht van de vogel,

De Bezige Bij, Amsterdam 1996



Tiba.

Geplaatst: 07 aug 2008 08:02 pm



Gedichten over "steen" fascineren me.

Dit is er eentje naar mijn hart.



Tiba.

Geplaatst: 18 aug 2008 09:54 pm



Straatmuzikanten

---

Air mélancolique



De straat is mijn wrang verdriet,

mijn grijze pijn in den wentelenden dag:



aan den straathoek schuilt het ijl harmonika,

en de zoete heimwee der mandoline

vervult de menschen met een kleine pijn:

schuifelend muziekje

aan de grijze steen van het huis,

aan de grijze steen

grijze steen,

-spoorloos.



Grijze steen

aan de grijze steen

aan de grijze steen van het huis

schuilt het ijl harmonika,

en de zoete heimwee der mandoline:

grijze pijn in den wentelenden dag.



De straat is mijn wrang verdriet.





Gerard Bruning (1898-1926)

uit: Gedichten, De Beuk,

Amsterdam, 1954



Tiba.

uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst

Wat een goed idee Tiba om het gedicht van Hilde Keteleer hier te plaatsen ,zelf had ik er niet aan gedacht..en ik weet dat je heel erg houdt van steengedichten, en misschien ook wel van stenen..Je zou eens moeten zien welke mooie stenen hier mijn kleinkinderen hebben beschilderd deze zomer..en in welke prachtige 'stenenbergen' wij hier wonen...jammer dat ik geen dichter ben en er dus niet 'iets moois' over kan schrijven .



Leni

Geplaatst: 19 aug 2008 05:26 am

tiba schreef:

Saint-Mélany



Stenen. Hier ligt zoveel steen

het eind van steenzijn af te wachten.

Tillen wij ze een voor een,

seconden in slaaploze nachten.



Redenen om te bestaan,

de rimpelingen in het water:

denken we van voor af aan

dan is het duizend eeuwen later.



Er zou een zandman moeten komen,

of een eeuwig schone slaapster,

de vrouw van Lot als stenenraapster.



Alleen in onze oude dromen

zal tijd genoeg gedaante krijgen

en zwijgen zachtjes overstijgen



Hilde Keteleer.

uit' Al wat winter is en waar'

Wereldbibliotheek. 2001



Deze bundel van Hilde Keteleer (°1955) is haar debuut.

Ze publiceerde eerder gedichten in 'De Gids'. Vertaalt uit het Duits en het Frans. Werkt mee aan verschillende literaire rubrieken in kranten en tijdschriften.

Tiba.





Redenen om te bestaan,

de rimpelingen in het water:

denken we van voor af aan

dan is het duizend eeuwen later.



Het is een mooi gedicht, Tiba, maar bovenstaande strofe begrijp ik niet.

Hoe moet ik die opvatten?



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 19 aug 2008 06:45 pm



Heel mooi gedicht vind ik ook, vooral het derde vers maar ik zou

het ook niet echt willen en kunnen uitleggen, en misschien moet dat

ook niet als je een gedicht een paar keer leest , kan je als het ware

met een tekst meegenomen worden, en zelfs gedragen worden, het klinkt

misschien wat melig maar een goede tekst kan op zichzelf bestaan,

zonder dat je als lezer precies begrijpt of weet wat de dichter bedoelde,

een beetje wat je ervaart als je in een mooi landschap staat, je kunt

dan wel beschrijven hoe mooi het allemaal is, de ervaring zelf gaan

uitleggen is vaak een heel andere zaak, meestal is de tekst in een gedicht ook meerduidig en dat is wat een gedicht zo 'ruim' en 'groots' maakt, denk ik dan....



grtjs carine