Gedichten over steen

Geplaatst: 22 dec 2005 03:13 pm



Met de crash van 21 december zijn ze alle verdwenen van het forum.

Gelukkig heeft Dettie ze al in het archief geplaatst.



Hier vind je ze:



www.poezie-leestafel.info/steen



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 22 dec 2005 03:26 pm



Visioen



Een jongen zit op een steen,

een jongen van negen jaar,

een jongen met donker haar,

de kin op de vuist, alleen,



zodat gij gaan denken zoudt

dat hij daar in marmer zit,

de zuidkant van de zon is wit,

de noordkant bemost en koud.



Maar het lichaam, wat gij ziet,

van zijn schoonheid onbewust,

volmaakt verzonken in rust,

is bedrog, het is er niet



vóór de ziel weerkeren zal,

die ziel in een visioen

wat een jongen hier komt doen

op de aarde en in het heelal.



Een jongen zit op een steen,

een jongen van negen jaar,

een jongen met donker haar

blind uitstarend vóór zich heen.



Hubert van Herreweghen,

uit: Verzamelde gedichten,

Lannoo, Tielt, 1986



Irene

Geplaatst: 22 dec 2005 03:28 pm



Woorden in de stroom



Het kind dat keitjes

keilde in het water

zag: vliegende vissen

en 's avonds

kwam hij veilig weer thuis.



Ziek van liefde en schuld

gooide hij later

grote stenen uit.

Het water wolkte vol modder.

De stenen vormden geen brug.

Hij vond zichzelf

niet terug.



Nu staande aan de oever

tegen de stroom in

en de vertroebeling

spuw ik kringetjes

als een kind.

Zuiverend zout.

Even een teken

van leven.



Willy Spillebeen

uit: Woorden om wakker te lezen,

Rudolf van de Perre, Davidsfonds 1992







Ziek van liefde en schuld



is mij niet helemaal duidelijk; ziek van liefde is natuurlijk een echt dichtersthema, ziek van schuld... waarvoor? Je hebt er het raden naar in dit gedicht.

Of misschien zijn schuld en liefde verbonden (een 'verboden' liefde van de adolescent? aiai, ik ga alweer op de romantische toer)?

Blijkbaar is er toch evenwicht gekomen want de kringetjes die hij later spuwt in het water zijn "zuiverend zout".



Groetjes. Tiba.



Laatst aangepast door tiba op 26 dec 2005 12:36 am, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 22 dec 2005 04:21 pm



Steen



Verdriet kit al mijn krachten samen,

zodat ik roerloos word als steen.

Mijn hele wezen wordt materie,

een ondoordringbaar star mysterie,

o sla de rots, opdat ik ween.



M. Vasalis,

uit: vergezichten en gezichten

Van Oorschot



Wil



Ik vond er nog een bij Vasalis

Geplaatst: 22 dec 2005 04:58 pm



Een ezel stoot zich



Er ligt een steen op de weg,

loop ik langs die weg;

ik stoot me.



Wees een ezel, denk ik.

Maar ik stoot me op weg van huis,

en ik stoot me op weg naar huis.

Wees een olifant, denk ik.

Maar ik kan die steen niet onthouden.



Ik ben niet gek

en zoek een andere weg,

loop achter anderen aan.

Wees een aap, denk ik, desnoods een papegaai,

maar wees geen mens.

Mijn neus bloedt,

er ligt een steen op deweg.



Toon Tellegen, uit Wie A zegt.



Wil

Geplaatst: 22 dec 2005 05:00 pm



De steen te ervaren



Iemand legde een steen

op haar hoofd, maar ze wou

dat het een hoed was.



Ze droeg hem als een hoge hoed.

Zulke hoeden zijn zwaar,

ze verplichten.



De steen droeg in zich

de tijd die haar hals sterkte

en rechtte en haar wekte:



ze droeg een steen.

Het gelukkig moment

de steen te ervaren



als een bot van de aarde,

voornamer dan ieder gewicht

dat de geesten scheidt.





Marijke Hanegraaf

uit: Veerstraat,

De Arbeiderspers 2001



Tiba.



"voornamer dan ieder gewicht dat de geesten scheidt".

Is dat de sleutel tot het gedicht?



Laatst aangepast door tiba op 24 dec 2005 05:35 pm, in totaal 1 keer bewerkt