Geplaatst: 15 jan 2006 02:59 pm
De octopus
Hier woont een filosoof met geitenogen
en bleke, uitgezakte pukkelwangen.
Medusahoofd vol gruwelijke slangen,
onrustig golvend of juist vastgezogen.
Maar alle zeemansmythes zijn gelogen.
Dit dier zal nooit de Nautilus omhangen.
Alleen de krab versteent, die wordt gevangen.
Het weke dier krimpt om zijn onvermogen
om meer dan kliederaar met inkt te zijn.
Hij bloost om zijn gebrek aan ruggengraat
en maakt zich in zijn nest van stenen klein.
Dan schept hij moed. Met een onhoorbaar schokje
ontplopt hij elke nap en stijgt kordaat
tot boze ballerina in een rokje.
Patty Scholten
uit: Looiedetten
Atlas 2006
In een interview zegt Patty Scholten:
Grote emoties zul je niet zo makkelijk vinden in mijn gedichten. Maar ze zijn er wel: die octopus bijvoorbeeld ben ik zelf. Mijn meisjesnaam is 'Klein', ook ik ben de kliederaar met inkt. De octopus is een metafoor voor alle dichters en schrijvers. We spuiten inkt om te imponeren, vijanden af te schrikken (de ganzenveer in plaats van het wapen), maar zijn in ons hart bang dat we kliederen.
De chute komt hier laat, tussen de eerste en tweede terzine: de octopus laat zijn houvast (zekerheden) los en stijgt omhoog in het vrije blauw. Een beetje boos (de omkering van angst) maar met veel vertoon en elegantie.
De dieren zijn in mijn gedichten vaak een metafoor van bepaalde (vader, vriend, vijand) of onbepaalde mensen. . Eerst beschrijf ik het uiterlijk, liefst met veel beelden, dan gaat mijn blik naar 'binnen', meestal zo tussen het octaaf en sextet.
Bron:
www.decontrabas.com/degrotezaal/
Dettie
