Geplaatst: 11 jan 2006 02:26 pm
Gekamde koning Canteclaar
Gekamde koning Canteclaar,
hoe geren zie 'k u komen daar,
--- gestapt, zoo edeldrachtig
als Alexander, Attila,
of Karloman zijn' wederga;
--- heel keizerlijk almachtig!
Gij kraait, terwijl ge uw' vlerken slaat,
en 't stemgeluid dat henengaat,
--- uit uwen hals gedreven,
herwekt het slapend menschendom,
het boodschapt hem den dag weêrom,
--- den dag, het licht, en 't leven.
Uw' vonkelende ooge, uw' rooden kam,
een laaiend beeld van vier en vlam,
--- uw' zakken steert, uw' spooren,
uwe om end om geglimde borst,
uw' strijdbaarheid, uw' zegedorst,
--- uw' stem, zoo schoon om hooren...
wie is er die dat al beschrijft,
die, heel in woord en taal gelijfd,
--- doet leven u en waken?
Wie is er? Anders geen als gij,
heer Canteclaar, die machtig zij
--- uw evenbeeld te maken.
Vaart wel dan: ik ontgeef 't mij, en
'k wil weten dat ik verre ben
--- bij u voortaan ten onderen;
gij hebt, o haan, den prijs behaald,
kraait koning nu, en zegepraalt,
--- en laat mij zwijgend wonderen!
Guido Gezelle
uit: Dier-bare Poëzie, Gedichten over dieren,
Anton van Wilderode en Fil de Ridder,
Orion, 1971
Tiba
